ÖLÜMSÜZLÜĞÜN PEŞİNDE ACISU
“Valla başkasını bilmem ama katarakta iyi geldiğini, kendimde denedim gördüm” diye anlatıyordu, Acısu’ya dört kilometre kala, yol sorduğumuz kampçı. Asker emeklisiymiş…
Sordum:
“Kataraktın mı vardı ki kullandın?”
“Yoook! Ama daha parlak görüyorum” diye cevap verdi.
×××
Acısu veya Acıman denilen yer 2200 metre rakımda, Demirkazık zirvesinin dibinde bir yer. İçi insan dolu.
Urfadan gelen var…Antalya’dan var… Her tarafa yayılmış arabaların plakaları nı incelersen, Almancıların bile olduğu belli.
Her tarafa derme çatma kulübeler yapmışlar. Köylü bunları şifa aramak için Acısu’ya gelenlere kiralıyor.
Tenekeden yapılmış bir tanesinin duvarına naifçe “Yayla Otel” yazılmış, kaç kişi kalırsan kal yevmiyesi yediyüz elli…
Fırın var mukavvadan…Kasap var…Çayhane yazan yerde yörük kadınları kahve- çay ikram edebiliyor. Hatta sabah kahvaltısı bile verebiliyorlarmış. Öğlenleri de peynirli pide…Lokanta yani.
Bakkal yazan yerde, dağ çayı, kekik, kantaron ve koca bir leğenin içinde kabak çekirdeği satılıyor. Belli ki, akşam çekirdek çitlemekten başka bir eğlence yok. Televizyon çekmiyor tabi ki…İnternet yok.
Telefon istersen, hangi şebeke diye soruyorlar, eğer Vodafone isen; “Hani şoo koca ağacın altında eğleşen iki gadın var ya, rüzgar dağdan geldiğinde onun biraz ilerisinden konuşabilirsin diye açıklıyorlar. Şansın varsa yani… Yol ise toz duman, tangır tungur… Ama taa Aladağ ilçesinden beri yol işareti hiç eksik değil. Yöre için Acısu önemli…Yol kolay bulunmalı çünkü…
×××
Urfalıya soruyorum;
– Niye geldin?
“Ben akciğer kanseriyim” diyor. Deşeleyince de “on iki yıl önce ameliyat oldum iyileştim” diye itiraf ediyor.
– Peki taa Urfa’dan niye geldin o zaman?
Belli ki, bir daha hasta olmamak uğruna tavsiye üzerine gelmiş. Doktorlar onu oniki sene önce iyi etmiş ama o ölümsüzlüğün peşinde, Lokman Hekim’in yurdunda…
İnanamazsınız hastalığı olanlar var ama çoğunun derdi, kendilerine bile itiraf edemedikleri, bilinç altındaki ölümsüzlük isteği.
Antalyalı şöyle anlatıyor bunu:
“Burası çok şifalı… Cilt hastalıklarına, mideye, bağırsaklara, kansere iyi geliyormuş. Ben bunlara yakalanmayayım diye geldim”
– Peki ya zararı olursa!
Cevabı ilginç:
“Denenmiş ki amca…Elinde bir yara çıksın, bir kesik olsun, biraz sür ertesi gün izi bile yok. Midenin de yarasını iyi eder herhalde!”
×××
Ama çok içilmemeliymiş…Sadece bir parmak. Tam iyileşmek için uzun kalmalıymışsınız burada. Su o kadar etkiliymiş ki, bir damlasını sıcak suya atınca, su simsiyah oluyormuş.
Gözlerine sürersen eğer, çok yanıyormuş. Ama dayanırsan bir çapak çıkıyormuş ki sormamalı. İçini temizliyormuş.
×××
Öğlene kadar kadınlar, öğleden sonra erkekler giriyor. İçiyorlar, elbiseleri indirip donla, bazen donsuz banyo yapıyorlar. Şişelere doldurup, evlerine götürüyorlar.
×××
Nedir suyun içeriği diye sorarsanız, bilen yok. Sadece tahmin var:
“Rengi bekletilince sarıya döndüğü için bakır olmalı…Kırmızı iz bıraktığı için demir…”
Aklıma 2000 yıl önce, Anavarzalı hekim Dioskorides’in yazdığı ve dünyanın en eski tıp kitabı sayılan Materia Medika geliyor. 450 sayfalık kitabın elli sayfasında yer alan madenlerle yapılan ilaç tariflerini hatırlıyorum. Zaten biz hekimler bile bugün demir, mağnesyum, çinko gibi ilaçlar, merhemler kullanmıyor muyuz?!
“Olabilir” diyorum. Ama daha çok olabilme ihtimalini temenni ederek bunu söylüyorum.
İddia ediyorlar ki, bugüne kadar zarar gören yokmuş. Demirkazık’ın manzarası karşısında, elektiriğin bile olmadığı yalınlıkta, serin bir tatil yapmalarında ne sakınca olacakmış!
Haklı olabilirler. Doğanın güzelliği bile insanın ömrünü uzatabilir
Çaresiz, uluslararası(!) bir kimlik kazanmış, dağ manzaralı Acısu dinlenme tesislerinden, yeni bir maceraya doğru ayrılıyoruz.
Yarın; “Uzunyayla’dan çiçek attım, sevgilim Adana’dan aldı” diye başka bir tecrübemi anlatacağım.
