ACILAR DENİZİ’NİN KIYISINDA YAŞAMSIZLIK VARDI
Gökhan Çağlayan
Eski adı Akdeniz olan Acılar Denizi’nin kıyısında tek başıma
yürüyordum. Gün kavuşuyordu. Sürem güzdü. Bir ırlamın sözlerinden
o tümceyi kendime göre değiştirmiştim, içimden onu geçiriyordum:
Ben geçerken kıyıdan sessizce, gemiler kalkmaz kimsenin yüreğinden
gizlice. (Yapraklı Koy’a gitmiştim, oradan dönüyordum. On-püsür yıl
sonra gene boylandığım Yapraklı Koy’u da batırılıp bitirilmiş bir
durumda bulmuştum. [Özellikle oranın bir bölümüne el koymuş kişi
bozuntularının İngilizce-adlı kötülük yuvalarında yarattığı gürültü
kirliliği tiksinçti. Onun yanıbaşında ki işletmedeyse (!?) oturma
alanının üstü örtülüyorken birtakım ağaçlar yarı yarıya kesilerek
örtünün altında bırakılmıştı… Yazıktı!]). Yazın o sürev bile sürüyor
olduğunu sanan kişiler – onlara “kişiler” denebilir miydi? – denize
girmişlerdi. Denizse kirletildikçe kirletiliyordu. Denizin kıyıcığında
balık tutmaya çalışan öldürgenlerse eksik değildi. Kumlanın berisinde
ya da kumlada yaz boyunca dokunca veren, yad mı yad, yapyanlış
adları bulunan işyerlerinin (?!) çoğu kapanmıştı. Güzün ya da ölü
süremin başlangıcının ölgünlüğü bir yandan, kendi tek-başınalığım,
giderek yitikliğim öbür yandan beni derin düşüncelere daldırıyor,
yeğin duygulara boğuyordu. Art arda oluşan duygulanımlarım tin
yaşamımın ne denli varsıl olduğunu gösterse de içinde bulunduğum
yürekler acısı durumdan ötürü alabildiğine olumsuz bulunuyordu.
Oysa Yapraklı Koy’a daha önce iki kez gitmiştim; o yaşantılarda
tek başıma değildim, Şu kıyı yolunda birkaç kez bacımla, ökümle
yürümüştüm. Şimdiyse – bölücü, öldürücü düzensizlik yüzünden –
onlar yanımda bulunmuyorlardı, yanımda kimsecik bulunmuyordu.
Buysa benim için büyük acı kaynağıydı: Tek başına yaşanmazdı! Tek-
kişilik kurtuluş yoktu da. Eksilgenlik, yiteğenlik ile yitirgenlik ne
denli acıydı! (Yitik ülkemde bitiklik görünümlerine baka baka
ölçünüyorken, birdenbire ülke düzleminde de başkalarıyla en ufak
ilintimin kalmadığını, demek en yaman kuralsızlığın içinde
bulunduğumu ayrımsayınca içsel bir sarsıntı geçiriverdim.). Bütün o
yitik yazlar, yitiklere karışmış kişiler… Beni çepeçevre kuşatmış
ölümsülük… Gönlüm nite üşüyordu!: Yeryüzüne fırlatılmış,
yeryüzünde yüzüstü bırakılakalmıştım. Sonra gene bir ırlamdan şu
sözleri anımsadım: “Ben ölü bir erim. Yitirebileceğim hiçbir nen
yok.” Ah, bu doğru olamazdı! Ben yit(ir)mek için doğmamıştım; onca
çok yıldır araya gitmek için uğraşmıyordum da. Gelgelelim
bakınıyordum: Bütün görünümler yitikçeydi
Bu sözde yazlık yeri de çoktan bir yağızyere dönüştürmüşlerdi işte.
Onlar şu gökdelenlerdeki katbirimlere “yazlık” diye gidip geliyordu
ha! Çılgınca üremenin kaçınılmaz sonuçları şunlardı: yeryüzünün aşırı
kalabalıklaşması, doğanın bozulup yok edilmesi, kişilerin gitgide daha
kötü-nitelikli olması. Gelgelelim bu son-kerte yaman gidiş ne süreve
değin sürecekti? Dahası, ben ne olacaktım? (Benim bütün bunlar
üzerinde düşündüğümü kim, nereden bilecekti!? Üstelik benim
sözümona yaşadığımı bilen var mıydı?!). Böyle karana karana kıyı
yolunun bitimine vardım. Oradan birincil taşıt yoluna çıkan bir
arayola saptım. Bizim sözde yazlığa toplutaşıtlarla değil, yayan
dönmeye varım vermiştim. Arayolun kıyısındaki suyolu, “pissu yolu”
durumuna düşürülmüştü; o yolun öte geçesinde ki gökdelenlerse ne
denli tiksinç, ürkütücü yapılardı! Sözünü ettiğim taşıt yoluna ulaşınca
kıyı kıyı giderek yürümeye koyuldum. Bir ara, daha önce de alışveriş
yaptığım pişirmelikten üç-beş ekmek satın aldım. (Orada gene o
kötücül er, demek sinsi satıcı vardı.). Bütün bunlar benim için birer
“son”du. Demek bir daha oralara gelme, bu saçmalıkları çekme yoktu.
Yoldan vızır vızır geçen taşıtlar sıçan yarışçılığının apaçık
göstergesiydi. Yol kıyılarındaki sözde işyerlerinin adlarına göz atma
bile ülkede kullanılan dilin ne denli çok yadlaştırılıp
yanlışlaştırıldığını; Türkçenin dışlandığını, gelgelelim kıyasıya
sömürülegittiğini anlamaya yetiyordu. Demek sorunlar pek çoktu.
Ancak, sorunları çözmeye çalışan handiyse hiç yoktu. Ben bir çilek
tarlasının yanından geçiyorken, birinin çileklere çok büyük bir özenle
gürül gürül böcekkıran sıktığını gördüm. Erin yüzünde örtü mörtü
yoktu. Böylece yalnızca çilekleri, giderek doğayı değil, kendisini
ağılayarak öldürüyordu. Bunaysa ancak “ozanca tüze” denirdi.
Yorgun argın, gelgelelim güzel yaşam özlemiyle dopdolu olarak
yürüyordum. Derken yolun kıyısında ezilerek öldürülmüş erişkin bir
karakaplumbağası gördüm. Bu suçu, kuşkusuz o sıçan yarışçılarından
biri işlemişti. Sözümona çok ivedisi vardı, kendisinin bir nen
olduğunu sanıyordu, akça için yap(a)mayacağı kötülük yoktu da.
Doğrusu, bütün bu olumsuzluklar “akçanın saltık egemenliği” altında
kala kala, demek başakçacılığın bitmek tükenmek bilmeyen
dokuncalarına uğraya uğraya büsbütün yozlaşmış, başka bir deyişle,
kişilikten çıkmış kişilerin yarattığı türlü tiksinçliklerdi. Kapızlı
sapağına vardığımda Güneş batmak üzereydi. Bütün gördüklerim,
işittiklerim hepten saçmaydı. (O sapağın başlangıcında biraz dinlenip
su içerek birkaç-dilim ekmek yedim. Bunlar beni
kurtaracakmışçasına!..). Sonra gene yola çıktım, Bu arada gece
başlangıcı oluvermişti. (Ah, ben gene bir gönüldeş bulamamıştım! [Şu
geçeduran süreve yazıktı!]). Kuşlar tüneklerine çekili-çekilivermişti.
Silifke Ovası – baştan sona – yanlışlıklar içindeydi. Karanlık basınca,
o ısırgan, kan-emici sinekler enikonu azgınlaşıp oğul oğul bencileyin
yılkılara saldırmaya başlamıştı. Çevremdeki yapılar gece başlangıcı
alacakaranlığında gözüme alabildiğine sinsi varlıksılarmış gibi
görünüyordu. “Çevre koruma alanı” olması gereken, dahası, yasal
olarak öyle bulunan Göksu Çatalağzı’ndaki bu çarpık çurpuk
yapılaşma, ülkedeki başıboşluğun, başıbozukluğun, bozukdüzenliğin
belirimlerinden ya da görünüşlerinden yalnızca biriydi. Son yıllarda
yalnızca en çok kazanç, demek akça elde etmek isteyen yapı dikicileri
orada salt varsıllar için gösterişli konutlar yapar olmuştu. Ben büyük
bir acıyla “Ah, batırılıp bitirilmiş ülkem; böyle mi olacaktı!?” diye
düşündüm.
Bizim sözde yazlığın bulunduğu konutluğun yanıbaşına gene bu
alçak düzensizliğinin varsılları için gösterişli sözde yazlık konutlar
dikiliyordu. Karanlık çoktan basmış olmasına karşın oradaki gürültülü
patırtılı kötülük etkinliği olanca hızıyla sürüyordu. Böylece güzelim
Göksu Çatalağzı da hızla bozulup kirletilerek tümden yok ediliyordu.
Doğrusu, oranın büsbütün batırılıp bitirilmesine çok az kalmıştı. Ya
ben?.. Ben de öyle elden gidecek miydim? İşte, o sürev, sözünü
ettiğim tosbağa ölüsünü anımsayıp içimden şöyle geçirdim: “Çekin
arabanızı! Ben sizin bana söylediklerinizi yapmayacağım.” O kıpıda
oradan öyle bakınca “onlar” kazanmış görünüyordu. Gelgelelim bu bir
yanılsamaydı: Onlar – gerçekte – “yitirenler”di. Ertesi gün Güneş
gene yalnızca iyilerin iyilik yapmaları için doğacaktı. Bense pekiyi bir
kişi olarak yaşam, demek doğruluk, güzellik ile iyilik için savaşım
vermeyi bırakmamalıydım. Ben bizim sözde yazlığa dönünce bacımı,
ökümü hapır hupur et yiyorlarken buldum. Karnım bulandı, kusasım
geldi. Ancak, bütün sorunların çözümleri vardı. Önem taşıyan, kişinin
kopkoyu bir umutsuzluğa düşüp yılmamasıydı.
Gökhan Çağlayan
2023
Acıyurt
