Yazarlar-Konular

ACILAR DENİZİ’NİN KIYISINDA YAŞAMSIZLIK VARDI

Gökhan Çağlayan

Eski adı Akdeniz olan Acılar Denizi’nin kıyısında tek başıma

yürüyordum. Gün kavuşuyordu. Sürem güzdü. Bir ırlamın sözlerinden

o tümceyi kendime göre değiştirmiştim, içimden onu geçiriyordum:

Ben geçerken kıyıdan sessizce, gemiler kalkmaz kimsenin yüreğinden

gizlice. (Yapraklı Koy’a gitmiştim, oradan dönüyordum. On-püsür yıl

sonra gene boylandığım Yapraklı Koy’u da batırılıp bitirilmiş bir

durumda bulmuştum. [Özellikle oranın bir bölümüne el koymuş kişi

bozuntularının İngilizce-adlı kötülük yuvalarında yarattığı gürültü

kirliliği tiksinçti. Onun yanıbaşında ki işletmedeyse (!?) oturma

alanının üstü örtülüyorken birtakım ağaçlar yarı yarıya kesilerek

örtünün altında bırakılmıştı… Yazıktı!]). Yazın o sürev bile sürüyor

olduğunu sanan kişiler – onlara “kişiler” denebilir miydi? – denize

girmişlerdi. Denizse kirletildikçe kirletiliyordu. Denizin kıyıcığında

balık tutmaya çalışan öldürgenlerse eksik değildi. Kumlanın berisinde

ya da kumlada yaz boyunca dokunca veren, yad mı yad, yapyanlış

adları bulunan işyerlerinin (?!) çoğu kapanmıştı. Güzün ya da ölü

süremin başlangıcının ölgünlüğü bir yandan, kendi tek-başınalığım,

giderek yitikliğim öbür yandan beni derin düşüncelere daldırıyor,

yeğin duygulara boğuyordu. Art arda oluşan duygulanımlarım tin

yaşamımın ne denli varsıl olduğunu gösterse de içinde bulunduğum

yürekler acısı durumdan ötürü alabildiğine olumsuz bulunuyordu.

Oysa Yapraklı Koy’a daha önce iki kez gitmiştim; o yaşantılarda

tek başıma değildim, Şu kıyı yolunda birkaç kez bacımla, ökümle

yürümüştüm. Şimdiyse – bölücü, öldürücü düzensizlik yüzünden –

onlar yanımda bulunmuyorlardı, yanımda kimsecik bulunmuyordu.

Buysa benim için büyük acı kaynağıydı: Tek başına yaşanmazdı! Tek-

kişilik kurtuluş yoktu da. Eksilgenlik, yiteğenlik ile yitirgenlik ne

denli acıydı! (Yitik ülkemde bitiklik görünümlerine baka baka

ölçünüyorken, birdenbire ülke düzleminde de başkalarıyla en ufak

ilintimin kalmadığını, demek en yaman kuralsızlığın içinde

bulunduğumu ayrımsayınca içsel bir sarsıntı geçiriverdim.). Bütün o

yitik yazlar, yitiklere karışmış kişiler… Beni çepeçevre kuşatmış

ölümsülük… Gönlüm nite üşüyordu!: Yeryüzüne fırlatılmış,

yeryüzünde yüzüstü bırakılakalmıştım. Sonra gene bir ırlamdan şu

sözleri anımsadım: “Ben ölü bir erim. Yitirebileceğim hiçbir nen

yok.” Ah, bu doğru olamazdı! Ben yit(ir)mek için doğmamıştım; onca

çok yıldır araya gitmek için uğraşmıyordum da. Gelgelelim

bakınıyordum: Bütün görünümler yitikçeydi

Bu sözde yazlık yeri de çoktan bir yağızyere dönüştürmüşlerdi işte.

Onlar şu gökdelenlerdeki katbirimlere “yazlık” diye gidip geliyordu

ha! Çılgınca üremenin kaçınılmaz sonuçları şunlardı: yeryüzünün aşırı

kalabalıklaşması, doğanın bozulup yok edilmesi, kişilerin gitgide daha

kötü-nitelikli olması. Gelgelelim bu son-kerte yaman gidiş ne süreve

değin sürecekti? Dahası, ben ne olacaktım? (Benim bütün bunlar

üzerinde düşündüğümü kim, nereden bilecekti!? Üstelik benim

sözümona yaşadığımı bilen var mıydı?!). Böyle karana karana kıyı

yolunun bitimine vardım. Oradan birincil taşıt yoluna çıkan bir

arayola saptım. Bizim sözde yazlığa toplutaşıtlarla değil, yayan

dönmeye varım vermiştim. Arayolun kıyısındaki suyolu, “pissu yolu”

durumuna düşürülmüştü; o yolun öte geçesinde ki gökdelenlerse ne

denli tiksinç, ürkütücü yapılardı! Sözünü ettiğim taşıt yoluna ulaşınca

kıyı kıyı giderek yürümeye koyuldum. Bir ara, daha önce de alışveriş

yaptığım pişirmelikten üç-beş ekmek satın aldım. (Orada gene o

kötücül er, demek sinsi satıcı vardı.). Bütün bunlar benim için birer

“son”du. Demek bir daha oralara gelme, bu saçmalıkları çekme yoktu.

Yoldan vızır vızır geçen taşıtlar sıçan yarışçılığının apaçık

göstergesiydi. Yol kıyılarındaki sözde işyerlerinin adlarına göz atma

bile ülkede kullanılan dilin ne denli çok yadlaştırılıp

yanlışlaştırıldığını; Türkçenin dışlandığını, gelgelelim kıyasıya

sömürülegittiğini anlamaya yetiyordu. Demek sorunlar pek çoktu.

Ancak, sorunları çözmeye çalışan handiyse hiç yoktu. Ben bir çilek

tarlasının yanından geçiyorken, birinin çileklere çok büyük bir özenle

gürül gürül böcekkıran sıktığını gördüm. Erin yüzünde örtü mörtü

yoktu. Böylece yalnızca çilekleri, giderek doğayı değil, kendisini

ağılayarak öldürüyordu. Bunaysa ancak “ozanca tüze” denirdi.

Yorgun argın, gelgelelim güzel yaşam özlemiyle dopdolu olarak

yürüyordum. Derken yolun kıyısında ezilerek öldürülmüş erişkin bir

karakaplumbağası gördüm. Bu suçu, kuşkusuz o sıçan yarışçılarından

biri işlemişti. Sözümona çok ivedisi vardı, kendisinin bir nen

olduğunu sanıyordu, akça için yap(a)mayacağı kötülük yoktu da.

Doğrusu, bütün bu olumsuzluklar “akçanın saltık egemenliği” altında

kala kala, demek başakçacılığın bitmek tükenmek bilmeyen

dokuncalarına uğraya uğraya büsbütün yozlaşmış, başka bir deyişle,

kişilikten çıkmış kişilerin yarattığı türlü tiksinçliklerdi. Kapızlı

sapağına vardığımda Güneş batmak üzereydi. Bütün gördüklerim,

işittiklerim hepten saçmaydı. (O sapağın başlangıcında biraz dinlenip

su içerek birkaç-dilim ekmek yedim. Bunlar beni

kurtaracakmışçasına!..). Sonra gene yola çıktım, Bu arada gece

başlangıcı oluvermişti. (Ah, ben gene bir gönüldeş bulamamıştım! [Şu

geçeduran süreve yazıktı!]). Kuşlar tüneklerine çekili-çekilivermişti.

Silifke Ovası – baştan sona – yanlışlıklar içindeydi. Karanlık basınca,

o ısırgan, kan-emici sinekler enikonu azgınlaşıp oğul oğul bencileyin

yılkılara saldırmaya başlamıştı. Çevremdeki yapılar gece başlangıcı

alacakaranlığında gözüme alabildiğine sinsi varlıksılarmış gibi

görünüyordu. “Çevre koruma alanı” olması gereken, dahası, yasal

olarak öyle bulunan Göksu Çatalağzı’ndaki bu çarpık çurpuk

yapılaşma, ülkedeki başıboşluğun, başıbozukluğun, bozukdüzenliğin

belirimlerinden ya da görünüşlerinden yalnızca biriydi. Son yıllarda

yalnızca en çok kazanç, demek akça elde etmek isteyen yapı dikicileri

orada salt varsıllar için gösterişli konutlar yapar olmuştu. Ben büyük

bir acıyla “Ah, batırılıp bitirilmiş ülkem; böyle mi olacaktı!?” diye

düşündüm.

Bizim sözde yazlığın bulunduğu konutluğun yanıbaşına gene bu

alçak düzensizliğinin varsılları için gösterişli sözde yazlık konutlar

dikiliyordu. Karanlık çoktan basmış olmasına karşın oradaki gürültülü

patırtılı kötülük etkinliği olanca hızıyla sürüyordu. Böylece güzelim

Göksu Çatalağzı da hızla bozulup kirletilerek tümden yok ediliyordu.

Doğrusu, oranın büsbütün batırılıp bitirilmesine çok az kalmıştı. Ya

ben?.. Ben de öyle elden gidecek miydim? İşte, o sürev, sözünü

ettiğim tosbağa ölüsünü anımsayıp içimden şöyle geçirdim: “Çekin

arabanızı! Ben sizin bana söylediklerinizi yapmayacağım.” O kıpıda

oradan öyle bakınca “onlar” kazanmış görünüyordu. Gelgelelim bu bir

yanılsamaydı: Onlar – gerçekte – “yitirenler”di. Ertesi gün Güneş

gene yalnızca iyilerin iyilik yapmaları için doğacaktı. Bense pekiyi bir

kişi olarak yaşam, demek doğruluk, güzellik ile iyilik için savaşım

vermeyi bırakmamalıydım. Ben bizim sözde yazlığa dönünce bacımı,

ökümü hapır hupur et yiyorlarken buldum. Karnım bulandı, kusasım

geldi. Ancak, bütün sorunların çözümleri vardı. Önem taşıyan, kişinin

kopkoyu bir umutsuzluğa düşüp yılmamasıydı.

Gökhan Çağlayan

2023

Acıyurt

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir