Yazarlar-Konular

SAYILMAZ OLDU DEĞERSİZ PARAMIZ

Selim Özgül

Çocuk denilebilecek yaşlardaydım. Halk arasında “enflasyon” kelimesinin telaffuz

edilmediği zamanlardı.                         

İşte o günlerden birinde “İtalya’da paranın değeri düşmüş, tuvalete girmek için avuç

dolusu para ödüyormuş insanlar” demişlerdi. Çok şaşırmıştım. Bizde tuvalet deyince

cami helaları gelirdi akla. Onların da duvarında herkesin görebileceği bir şekilde

“Küçük 5 kuruş, büyük 10 kuruş” yazardı.

Şimdi büyük şehirlerde tuvalet ücreti 10 tl civarı sanırım.

Aslında altı sıfır daha var, her TL’nin yanında. Artık taşınamaz olup, hesap

makinelerine sığmaz olunca, kolaylık olsun diye hükümet kararıyla altı sıfır atılmıştı

TL’den. 1 TL dediğimiz para 1000 000 TL’dir aslında.

O altı sıfır atılmamış olsaydı, kaç sıfırlı TL öderdik tuvalet görevlisine?

Bugün akşamüzeri markete girmiştim. Kasada sıra beklerken, önümdeki şık giyimli

genç bir kadın hesabını nakit olarak ödemek istedi. İstedi de… Hesap 2800 küsur

lira.

Kadın cüzdanından önce bir miktar 200’lük kâğıt paralar çıkardı, sonra onun üstüne

100’’lük kâğıt paralar ekledi.

İlk sayışından emin olamayınca, bütün parayı bir daha saymaya başladı…

Ardından kasiyer kız önündeki tezgâhın üstüne sere sere saydı o paraları, sonra bir

daha saydı.

Alışveriş yapan genç kadın şık olduğu kadar kibar da biriymiş.

Utancından yerin dibine girecek kadar küçülüp “Çok özür dilerim, beklettim sizi” dedi

bana hitaben.

Ben de ona, “Özür dilemenize gerek yok. O parayı bu hale getirenler utansın!” dedim.

“Hepsi bu” dedi kadın, önündeki bir tek poşeti göstererek.

Eskiden Anadolu’da çiftçilik yapanlar hasat kaldırmaya başlayınca, parayı şalvarın

cebine doldururdu. Cömertçe alışveriş yaparken de, cebinden bir tomar para çıkarır,

başparmağını diline sürüp tükürükledikten sonra gururla sayardı satıcının eline ya da

tezgâhının üstüne.

Banka kartları var şimdi, ödeme yapmak için.

Ulu orta parmak tükürüklemek ayıp sayılıyor artık.

Paranın bir değeri kalmadığı için tükürük batıyor göze!

Sayılmaz da oldu, değersiz paramız. (Selim ÖZGÜL)

SÖYLENMEMİŞ SÖZLER ve KENDİNE ATILMIŞ TAŞLARDAN ŞATOLAR

“Güneş altında söylenmemiş söz yoktur” der Batılılar.

Aziz Nesin şöyle hatırlatıyordu bize bu sözü bir şiirinde:

Güneş altında söylenmedik söz yokmuş..

Bu yüzden geceleri söylüyorum sevdiğimi..

Ne gece ne gündüz yokmuş söylenmemiş söz..

Bende söylenmişleri söylüyorum yeni biçimde..

Eskiden gazeteler tek haber kaynağıydı neredeyse. O yüzden, Okunmamış gazete

yenidir, diye meşhur bir söz vardı.

O hesap. Önceden söylemiş de olsa, duyulup bilinmeyen söz yenidir.

Bir yazı okuyorum yabancı bir dilde, kelimelerin çocuk oyuncağı gibi kullanıldığı…

Dilek ve temennilerden söz ediliyor…

O dileklerden biri şöyle:

“Kadınların kendilerini kurtarabildikleri ve kendilerine atılan taşlardan şatolar inşa

edebildikleri bir dünya…

İrkiliverdim, benim için yeni olan bu söz karşısında.

“kendilerine atılan taşlardan şatolar inşa edebildikleri bir dünya”

“Ben söylenmişleri söylüyorum” diyen Aziz Nesin haklı. Önemli olan yeni bir biçimde

söyleyebilmek. (Selim ÖZGÜL)

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir