Yazarlar-Konular

ELİF GELİN

Yahya Gürz

Aslında bu yazıya nasıl giriş yapacağımı bir türlü bilemedim. Ormana giden oduncuların biri ormana varır baltayı çeker işe başlar. Öteki yoldaki engelleri, ağaçları nasıl kesip oduna dönüştüreceğini hesaplar, ikisinin de amacı bir. Birinci oduncu gibi yazsam edebiyat olmaz. İkicisi gibi yazsam laf kalabalığı olacak. Ben yine de içinden çıkabilirsem bir orta yol bulup şu Güzel Elif’i yazmaya çalışacağım.

Önce Elif gelinin kocasından anlatayım. Kel Veli adında ki adam 1898 yıllarında Yemene askere gider. Yemende bir kaç yıl kalır. Sonra bilmem ordu dağılır, bilmem terhis olurlar. Anadolu’ya doğru yola düşerler.

Bir kaç gün geldikten sonra aynı köyden yol arkadaşlarından Hamza Ali ile Kenter Veli boş bulunur; adama derler ki biz eve gidiyoruz sen nereye gidiyorsun? Şimdiye senin Güzel Elif’e kim ne yaptı kim bilir derler. Adam arkadaşlarının bu sözüne alınır. Arkadaşlarına küser biraz geriden gelmeye başlar. Yolda gelirken bir bağırtı duyarlar. Geriye dönüp koşarlar ki maymunlar adamı parçalayıvermiş.

Osmaniye Düziçi’ne bağlı eski adıyla Zindoğan yeni adıyla Çitli Köyün ’den ayrılan Yeşilyuva köyünün Güzel Elif’i çok genç yaşta bir kız çocuğuyla dul kalır. Bize anlattıklarına göre o kadar güzelmiş ki onun güzelliğine havadaki kuşlar bile Elife bakmak için kanatlarını süzer ayaklarını salındırırmış. Büyük ozan Karacaoğlan diyor ya” deli gönül beş yüz altın veriyor/ kaş ile gözünün aralarına” tam Karacaoğlan’ın anlattığı güzellerden. 

Sonra bu Elif gelin’e ne olmuş biliyor musunuz? Yıl 1905 ‘li yılların da Hani bizde bir söz vardır derler ki “kaderin güzel olmalı” Elif geline Çotlu Köyünden birisi dünürcü olur. Adam evlidir ve çocukları da vardır. Dönem kıtlık açlık devridir. Elif Gelin evlenmeyi kabul eder. Fakat adamın evine geldiklerinde adamın evli olduğunu görür. Pişman olur namusuna köle olur, ama geriye de dönemez kaderine razı olur.

Adam on beş günde veya ayda bir Maraş Ermeni ustalarına kaşıklık, taraklık,  ıstar kirkiti tosak götürür. Maraş’a her defasında büyük hanımını yanına alır. Bir gün Elif’e derki hazırlan yarın Maraş’a seninle gideceğiz der. Elif kabul eder.

Adam her gün karısının birinin yanında kalırmış o gün sırada Elif’teymiş. Akşam Elif’in yanına gelmez sabah olunca da Maraş’a büyük hanımıyla gider. Adam büyük hanımıyla tosakları sırtlayıp birkaç saat yol aldıktan sonra arkadan bir haber gelir. Elif Gelin öldü derler. Elif Gelin’in zehir içtiği veya sinir krizinden öldüğü söylenir.

Elif Gelin için 1900’lü yıllar da Koç Demirci ve Ermeni âşıklarından Kul Büdürüs’ün söylediği türküler aşağıdadır.

 Elif Gelin

Elif Gelin yurttan göçtü

Firkat geldi gönlüm coştu

Yolu Gabaca’dan aştı

Aşar gider Elif Gelin

Gabaca’dır belin başı

Çok olur boranı kışı

Elvan türlü çeşit başı

Bağlar çözer Elif Gelin

 Zindeğen’de uzun dere

Bilmem göçün önü nere

Ağ kolların gere gere

Sarar gider Elif Gelin

Yücelerde olur berdi

Aldı beni gelin derdi

Dingilyeri güzel yurdu

Konargöçer Elif Gelin

 Meste Koç Demirci’m meste

Armağan gönderdim dosta

Sağ kol altta sol kol üstte

Sarar gider Elif Gelin

NİYE ELİF’İMDEN HABER VERMEDİN

Koç Demirci’nin Büdürüs’e yazdığı şiir. Bu şiir şimdilerde Arabistan’a bağlı Cidde’den gönderilmiştir.

 Gurbet elde ateş düştü özüme

Dünya malı görünmüyor gözüme

Güvenirdim ikrarına sözüne

Niye nazlı yârden haber vermiyon

 Çok göresim geldi bizim dağları

Bahçeleri mor sümbüllü bağları

Yaylada mı sahilde mi evleri

Niye Elif’im den haber vermiyon

 Yakınlarda dost eline vardın mı?

Merak edip hatırını sordun mu?

Aramızda engel var mı duydun mu?

Niye nazlı yârden haber vermiyon

 Benim ile hüzünlenip güldüğün

Dostum diye gizli sırrım verdiğim

Böyle miydi bana gardaş dediğin

Niye Elif’im den yârden haber vermiyon

 Anlat dostum obalardan köylerden

Hastalardan ölenlerden sağlardan

Dumanlı Düldül’den yüce dağlardan

Niye nazlı yârden haber vermiyon

Demirci oğlum bitir gayrı sözünü

Çok özledim dostun ela gözünü

Yoksa unuttun mu dostluk sözünü

Niye Elif’im den haber vermiyon,

*

Elif Selam Saldı Saçlarıyınan

  Kul Büdürüs koç Demirci’nin arkadaşı bu şiiri Gökçayır köyünden Cidde’ye göndermiştir.

Ah neyleyim Koç Dmirci’im elinden

Burda duramıyom ahi zarından

Gam gasevet çekme nazlı yârinden

Dostun selam saldı kıçlarıyınan ([1])

 Uzaktır gardaşım yolların uzak

Yazmışsın bir mektup aynını yazak

Bozulmuş siyecin düğmeler düzek

Dostun selam saldı döşleriyinen

 Göresin mi geldi yine dağları

Yetiştirdiğin mor sümbüllü bağları

Gene Karese’ye indi evleri

Dudak selam saldı dişleriyinen.

 İş tutmadım has bahçeni bekledim

Gittim her haftada birken yokladım.

İskif çekip engellerin okladım

Gözler selam saldı kaşlarıyınan.

 Kul Büdürüs böyle söyler sözünü

Hakka doğru tutmuş kendi özünü

Benli Elif saldı sana nazını

Elif selam saldı saçlarıyınan

Not: Bu şiirlerden ikisi Bekir DAĞSEVER ’in çitli Köyü Avşar Halk Kültürü kitabın dan alınmıştır.

Yahya Gürz

Aşık Yahya Gürz

( Çitli – Cöbeli/ Düziçi / Osmaniye )

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir