Yazarlar-Konular

Toplumsal kin garez, savaş, İsrail.

Ahmet Ünal

2. Bölüm 

— Dünya tarihine şöyle bir göz atıyorsunuz, en arif adamlardan filozoflara, peygamberlere, hatta

tanrılara kadar savaş karşıtı olmayan, kan akıtmayı yasaklamayan, savaş aleyhine vecizeler

söylememiş, kanun vaaz etmemiş, hatta onu yasaklamamış, ayet ve hadis kılıfına sokarak

vaaz etmemiş kimse yok. “Asla kan dökmeyeceksin!”, diyen ben miyim sanki? Herkes silme

baştan barış meleği kesilmiş. Ancak tüm bunlar Sinagog, Kilise ve Cami duvarları içinde

kalıyor. Ne kadar yazık! İmam hiç şaşmadan bildiğini okuyor, seller kadar kan akmaya devam

ediyor.

Demek ki söylenenlerde ve eylemlerde bir kurt yeniği, bir tutarsızlık var. Galiba samimiyet

yok! Tanrısını bile utanmadan sıkılmadan aldatan insan, insanı kandırmaz olur mu hiç?

Ekonomiden iyi anlayan Amerikalı bir arkadaşım söylemişti. Eğer Amerika bir yıl savaş

yapmasa, ekonomisi tepe taklak çökermiş.

Kamu oyunda, bu reddede dengesiz öfke, nefret, şiddet ve kendisi ve kendisi gibi olanlar

dışında kalanlara yaşam hakkı tanımayan tutum ve davranışın etnik, sosyolojik, tarihi,

psikolojik, dini ve daha bir sürü nedenleri araştırılıyor, sorgulanıyor, tartışılıyor ve açıklama

yöntemleri aranıyor. Öyle ya, şiddet dahil sosyolojik alışkanlıklar ırsi değil, yani doğuştan

gelmiyor, sonradan edinilen alışkanlıklar sonucu doğuyor ve oluşuyor. Tıpkı yukarda örnek

gösterdiğim din örneğinde olduğu gibi. Olay her ne kadar kendine hasmış gibi görünürse

görünsün, dikkatlice ve tarafsızca araştırıldığında, gene de nedenleri tarihin derinliklerinde ve

determinizmi çerçevesinde bulunabiliyor.

Burada tanık olduğumuz olayların ajanlarında her bakımdan sıra dışı, komplike, her beynin

kolayca kabul edemeyeceği, dogmalarla dolu bir din ve onun yoğurduğu bir toplumla karşı

karşıya olduğumuz kesindir. Etnisite ile dini sıkı sıkıya kenetlemiş, kendinden başkasına

insanca yaşama hakkı vermeyen, büyüklük, üstünlük, seçilmişlik kuruntusuna kapılıp,

kendisinden olmayana “goyyim” diyerek iteleyen, yabancılaştıran, kendisini “suçsuz ama gene

de zulüm gören” psikozuna kaptırmış, her an yok edilme korkusu ve duygularıyla beslenerek

bunu hırçınlığına, dengesizliğine ve eşitsiz davranışlarına gerekçe olarak gösteren ve sonuçta

evrensel hukuk ilkelerini hiçe sayan eşi benzeri olmayan bir toplumla karşı karşıyayız. Tarihi

süreçte yaşadıkları, elbette travmadan da öte bir paranoyadır. Zira tarih boyu işledikleri onca

ayıp ve günahların, yaptıkları şımarıklık, huysuzluk, asilik, aykırılık ve hukuk tanımazlığın

kendileri de pekâlâ farkındadırlar ki, kendilerini pek sevdiğine inandıkları tanrıların dahi yeri

geldiğinde onlardan nefret ettiklerini, sürgün dahil sürekli cezaların en ağırını layık

gördüğünün de bilincindedirler. An olmuş, yaptıkları tanrıları iğrendirmiş, düşmanları

Amelikleri aratmayacak biçimde cezalandırmıştır.

Kimdir bu Amelikler? Bakmakta yarar var, zira onların toplu imhası, Tevrat’ın yüz kızartan

cürümlerinden birisidir ve ibret vericidir. Onlara karşı uygulanan soy kırımı tavır ve tutumu,

Filistinlilerin başına gelen felaketle aşağı yukarı aynıdır! Bugünkü silahlar ellerinde olsaydı,

mutlaka onları kullanacaklardı! Ama gel gör ki, kutsal kitaplara ve metinlere bakan resmi

ideoloji, metinlerin en güzel taraflarını seçer alır, karanlık, kirli, ayıp, insanlık dışı ve yüz

karası olan taraflarını hasır altı eder. Ameliklerin imhası da gizlenen, saklanan büyük

ayıplardan biridir. Diğer taraftan, Babil sürgününden dönen Yahudilere kan ve alın teriyle

kendi tuttukları toprakları vermek istemeyen Samaritler de haksız mıydılar?

Olay Göçler, Tesniye ve Samuel’de tüm vahşetiyle dile getirilir. Yahova veya İsrail,

cürümlerinin ne olduğu bir türlü bilinmeyen bu zavallı göçebe kavmi yer yüzünden ve

hafızalardan silmeye kararlıdır. Tesniye’da kayıtlı şu ifade çok düşündürücü olduğu kadar

tüyler ürperticidir:

“Size yapılan iyilikler, sizi bereketli kılmak tanrıyı nasıl sevindirirse, sizi yıkıp yok etmek de

aynı şekilde sevindirecektir. …. (Yer yüzünde) selametiniz ve başınızı sokup dinlenecek bir

yeriniz olmayacak….. Sürekli can kaygısıyla koyun koyuna olacaksınız. Gece gündüz dehşet

içinde yaşayacaksınız. Güvenlik duygusunu yitireceksiniz! ….. Kalbinize yer eden dehşet ve

gözlerinizin tanık olduğu korkunç olaylar yüzünden sabahları ‘ah bir akşam olsa’,

akşamlarıysa ‘ah bir sabah olsa!’, diyeceksiniz”.

Tanrı Samuel’de daha da ileri gider ve “git ve onların hepsini de her şeyleriyle birlikte yok et.

Erkekten kadına, çocuktan emzikli olana, öküzden koyuna, deveden eşeğe kadar hepsini de

öldür!”, diye buyurur.

Yeri gelmiş, tanrı ekonomik ve biyolojik çıkarları hasebiyle yufka yürekliymiş gibi davranan

peygamberleri bile cezalandırmıştır. Tanrı buyruğu üzerine Amelikeleri yenen, sonra da halk,

kadın, yaşlı, çoluk çocuk ve emzikli bebekler dahil herkesi katleden, ama küçük ve büyükbaş

hayvanlara dokunmayıp, ganimet olan krala karşı gazaba gelir. Sen misin bunu yapan! Tanrı,

itaatsiz kralı azledecek ve yerine Davud’u tayin edecektir. Benzer katliam eylemlerini,

Münih’te öğrenciyken, bağlı olduğum öğrenci örgütünün (ASTA) Amerika’dan getirttiği,

Vietnam savaşında My Lai katliamına katılmış itirafçı bir Amerikan başçavuşunun ağzından

dinlemiştim. Baskına gittikleri Vietkong köyünde “kimleri öldürdünüz?”, diye sorulduğunda,

“insan, erkek, kadın, yaşlı, çoluk çocuk, tavuk, yani hareket eden her şey!”, diye yanıtlamıştı.

Bir düşünsenize, İsrail böyle bir orduyla iş birliği yapıyor! Aradan 2500 yıl geçtikten sonra

bugün İsrail başbakanı aynı tanrıdan, aynı emirlerin daha da şiddetlisini aldığı kuruntusuna

kapılmıştır!

Tümden tanrı buyruğu kılıfına büründürülmüş bu sözleri ve ölüm fermanlarını tüylerimiz

ürpererek okuyoruz. Teoride kalmayıp onca zaman sonra abartılarak ve daha da öldürücü

silahlar kullanılarak uygulandığına tanık olunca, ürpertimize vicdan azabı ve öfke de

ekleniyor! Ajanlara gelince, tarihten ders alıp nedamet duyacaklarına daha da azgınlaşıyorlar.

Zaten başlarına gelen pek çok felaket, bu şımarıklıkları, taşkınlıkları, haddini bilmezlikleri ve

kendini beğenmişlikleri yüzünden olmuşken, şiddetin dozajını daha da arttırarak sürdürmenin

ne anlamı olabilir ki?………….

Bu noktada, Tevrat’ta anılan İsrail halk ve devletinin tüm dünyaya hükmedeceği, karşı

koyanların “demirden bir asayla yok edilecekleri” kaydı, politik ihtirasların ne kadar çok

tehlikeli boyutlara ulaştığını, hatta daha tırmanacağını ve artık zirveye vurduğunu kesin kes

göstermektedir. Nitekim, içinde yaşadıkları devletlerin otoritesine karşı koyarak bir yere

varamayacaklarını daha Roma devrinde anlayınca, bin bir hile ve riyakar yöntemlerle

Filistin’i işgal ederek, kendi yapmacık suveren devletlerini kuruncaya kadar tanrının

kendilerine mesih falan göndermeyeceğine kanaat getirdiler ve bu üstünlük kuruntusunu bir

süreliğine bir kenara koyarak daha uslu, kuzu ve itaatkar gibi görünerek gene beklemeye

başladılar. Sabırsızlıkla bekledikleri şey, sürgün devrinin bir an önce bitmesiydi. “Pasif

mesihçilik” olarak tanımlanan bu dönemde dahi gene de hiçbir zaman mesihten umut

kesmediler. Ve bundan böyle ağırlığı ve yegane umutlarını vaat edilen topraklara geri

dönmeye ve yurt edinmeye bağladılar. Bu umudun talihi, Doğu’da Roma’nın yerine geçtiğine

inanan her bakımdan özürlü ve hasta bir imparatorluğun yıkılış günlerinde güldü ve onun

enkazları altından filizlendi. Balkanlardan ve başkaca yerlerden tanıdığımız “ulus”

devletlerinden tamamen farklıydı! Olmadık yöntem ve şantajlarla normalde pamuk ipliğiyle

bağlı olması gereken o yapmacık devletin bekasını olmadık güçlerce, hatta birkaç yıl öncesine

kadar kendisine soykırım uygulayan bir ulus da dahil dünyanın süper gücüne bile kabul

ettirmeyi başardı. Denazification yöntemiyle milyonların beyni yıkandı, acayip sisteme biat

ettirildi. En ufak bir tenkit, azar, ikaz, yanında olmadık tazminat (reparation) yükümlülüğü

getirdi. Dünyanın neresinde saklanırlarsa saklansınlar, suçlular yakalanıp getirildi ve

cezalandırıldılar. Cümle aleme verilmek istenen ileti şuydu: Var mı ulan bana bir daha yan

bakan?

19. yüz yılın ikinci yarasında Siyonizm’in doğması, sürgün devrinin artık sona erdiği ve vaat

edilen topraklara geri dönme zamanının geldiği sanısını uyandırdı. Akıl almaz kısa zamanda

mazlum rolünden zalim rolüne sıçradılar, öyle ki utanmadan, sıkılmadan, haince ve namertçe

Filistin’de ve Çanakkale’de velinimetleri Osmanlılara bile sırt çevirdiler, arkadan vurdular,

İngilizlerle birlikte onlara karşı savaştılar! Bunun için ayrı bir askeri birlik bile kurdular.

Hâlbuki Osmanlı azınlıkları ve reaya arasında en rahat ve özgürce yaşayanlar onlardı. The

Alliance Israélite Universelle’ın 1893 yıllık raporunda Sultan Abdülhamid’in Yahudilere karşı

tutum ve tavrını yalanlayan kayıtlar vardır. Burada “ileri ve uygar geçinen ülkelerin çok

azında Yahudiler Türkiye kadar özgürlüğe sahiptirler. Sultan ve Babı Ali Yahudilere karşı

aşırı hoşgörülü ve özgürlükçü bir tutum sergilerler. Abdülhamid Hazretleri tebaası

Yahudilerin cömert koruyucusudur. Yahudiler memnuniyetlerini ancak onun şahsına ve

devletine sadakatle ifade edebilirler. Dolayısıyla Sultan ve maiyeti Yahudilerin en sadık,

itaatkar ve güvenilir tebaa olduklarını bilmektedirler” kaydı yer alır. O derece özgürdüler ki,

Yahudiler her fırsatta ve her istediklerinde Osmanlı topraklarına geliyor ve yerleşiyorlardı.

1877 Rus savaşını bahane eden Yahudiler, kitleler halinde Bulgaristan’dan Edirne ve

İstanbul’a sığındılar. Bunlara sonradan antisemitism dolayısıyla Rusya, Romanya ve diğer

Avrupa ülkelerinden kaçanlar da eklendi.

Gel gör ki, hile, silah, kapital, düzenbazlık, politika, efsaneler, Tevrat masalları ve tarihi hak

iddiaları devreye sokularak 1880’lerden itibaren Filistin’e Yahudi göçü başladı (aliya).

Göçenlerin pek çoğu geldikleri güçlü devletlerin vatandaşlığını ve pasaportunu taşıyor,

böylece kukla Osmanlıya karşı kendisini koruma altına alıyordu. Bu arada altın dolu keselerin

ağzı açılıyor, hektarlarca arazi habire satın alınıyordu. İsrail kaba güç yanında bu suretle

toprak kazanmaya bir türlü doymadı. Bu yöntemi tüm dünyada, bilhassa “Tevrat Orbis”i içine

giren dünyada alabildiğince uyguluyor. Bunun içine elbette ve en başta Türkiye toprakları da

dahildir!

Tarih tekerrür eder kuramını doğrulayan bir oluşum var ve üzerinde ciddi ciddi düşünülmesi

gerekir. “pecunia non olet”, yani (para asla pis kokmaz), derler, çok doğrudur.

Fikret boşuna aynı yıllarda

„Varsa şayet beşerde bir vicdan

Ya gümüştendir o ya altından“

dememişti. Siyonizm’in babası Theodor Herzl padişah Abdülhamid’e Filistin topraklarına

karşın yüklü miktarda para vermeyi ve Osmanlı’nın Batı dünyasında çok içler acısı olan

imajını ellerinde tuttukları basın ve medya yoluyla düzeltmeyi ve borçlarını ödemeyi

önermişti. Ama ne derece doğrudur bilinmez, yukarıda pek güçsüz olduğuna değindiğimiz

Sultan’ın bu noktada onurlu davrandığı ve kabul etmediği söylenir. Ama satır aralarında bir

gerçeğe değinelim: Bugün bile Türkiye Amerika ile olan tüm politik, askeri, stratejik ve

kültürel ilişkilerini dünyalar kadar para dökerek Yahudi ve Evangelist Lobiler aracılığıyla

halletmeye çalışmaktadır! Amerika’ya kaçırılan eski eserlerin geri getirilmesinde bile

onlardan medet umulmaktadır! Bu bağlamda Yahudilerin yaymak istedikleri, Türklerin

Yahudilerden başka dostları olmadığı savı, kocaman bir yalan ve kandırmacadan başka bir şey

değildir, ama göstermelik, göz boyayan sahte Amerika dostluğu bir gerçektir!

İbraniler 1948’de, Tevrat söylencelerine dayanarak Filistin’in kesin işgaline gelinceye dek

hegemonyalarını devletsiz yürütmüşlerdir. Zira küçük çaplı ve kısa ömürlü, krallarının hemen

hepsi de “peygamber” olduğundan dini esaslara dayalı iki minyatür devlet dışında öz

yönetimsiz kalmışlardır. Yaşadıkları yabancı topraklarda, alışılmışın dışında göze batan tutum,

davranış, komşularını kuşkuya düşüren gizli ayinler ve uyuşuma aykırı tavırlarıyla haklı

olarak göze battıklarından yadsınmışlar, bütün büyük güçler tarafından sürgüne

gönderilmişlerdir. Bunun nedenleri üzerinde derin derin düşünmek ve araştırmak, kabahatin

kimde olduğunu tarafsız olarak kavramak açısından büyük önem taşır. Devletsiz kalmak her

ulus için bir fecaattir. Sümerler devletsiz kalmayı sadece vahşilere layık görürler, böyle

ulusları çobansız koyun sürüsüne benzetirler ve onlara içten içe çok acırlardı. Hitit kralı

Muršili bile, devletsiz ve kralsız Kaška kavimlerini görünce hayret etmişti. Bu bağlamda

insan, acaba bugünlerde öksüz yaşanan o yılların hıncını mı çıkarıyorlar, diye sormadan

edemiyor.

Mark Twain’in esprili deyişiyle dünyada kendisi dışında kalan uluslardan asla hoşlanmayan,

yüksekten bakmayan ulus yoktur. Her ulus bur narsizmin peşine düşmüş, benden iyisi yoktur

yarışına girmiştir. Bu doğal değildir, ama böyledir! Sevilmediklerini peşinen bile bile

Almanlar ikide bir Fransızlara “Bizi seviyor musunuz?”, diye sorarlar. Yanıt her keresinde,

“arabalarınıza bayılıyoruz” şeklindedir.

Türkler ise arabanın yerine kızları devreye sokarlardı. Kendilerinin sevilmediklerini peşinen

bildiklerinden, İstanbul’a konser vermeye, film çevirmeye veya futbol oynamaya gelen

yabancı meşhurlara, fut´bolculara ve Altıncı Filo ile “dostluk” (düşmanlık olarak okuyun!)

ziyaretine gelen Amerikan askerlerine “Türkleri nasıl buluyorsunuz” diye değil, “How do you

like Turkish girls?” veya “yemekleri nasıl buluyorsunuz, lokum güzel mi” gibisinden saçma

sapan şeyler sorarlardı. Dikkat edin, bu soru sadece Avrupalı ve Amerikalılara yöneltilirdi.

Aşağılık duygusunun, “Asyalılık kompleksi”nin gereği böyleydi. Zira Türkleri seviyor

musunuz diye sorsalar, “asla hayır” yanıtını alacaklarından emindiler. Yeşil dolarları ve siyah

altını yüzünden şimdilerde put gibi tapınılan Araplar, Çinliler, Ruslar, Siyahiler ve Latin

Amerikalılar adam yerine konmazdı. Arabaları veya başkaca bir metaları yoktu ki

kendilerinin yerini tutsundu. Zavallı kızlar, reklam ve prestij uğruna alenen pazarlanırlardı!

Yabancılar ne yapsınlar, ayda yılda bir kez yedikleri kuyruk yağlı şiş köfteye veya “Turkish

delicate” dedikleri lokuma “good good” der, geçiştirirler, o yağlı dudaklı “Turkish

delicate”leri yataklarına atarlardı. Ama bu türden kendini beğenmişlikler ve milliyetçilik

oyunları, asla başkalarına yaşam hakkı vermeme, onları Holokost’a tabi tutma anlamına

gelmemeliydi.

Hiç kuşku yok, bugün İsrail’de iş başında olan politikacı, düpedüz bir Filistinli kasabıdır.

Ama o tek başına değildir. Arkasında onu kukla olarak kullanan dev bir Siyonist güç ve

destek ve kocaman, cihanın en büyük diktatörleri Amerikan başkanları vardır. Bu adam ve

arkasındaki karanlık güçler, yapılan katliamları en başta Torah ve Yeşaya olmak üzere kutsal

metinlere ve kehanetlere dayandırarak ışığın karanlığa karşı müdafaası olarak algılamakta,

böylece ırkçılığın en alasını yapmakta, tüm insanlığa meydan okumakla kalmayıp hakaret

etmektedirler. Karanlık gücün ne anlama geldiğini iyi düşünmek gerekir. Dikkat edin, ışık

melekken, karanlık güç şeytandır. Kan ve nefret kokan o insanın referansta bulunduğu

Torah’daki ifade çok gaddarcadır. Kendi halkına bile acımasız davranır, ona tanrısal

cezalandırmanın (theodezie) en acımasızını layık görür. İsrailoğullarının can düşmanı,

yukarda başlarına gelenleri anlattığımız Amelikler, kin, nefret ve gaddarlık duygularının en

şiddetlisini, en acımasızını veren örneklerle doludur.

Avrupa Antisemitizm’i gene Avrupa’da doğup gelişen milliyetçilik ve ırkçılıktan ayrı

incelenemez. Burada bu kafa kadar mide de bulandıran, içinden çıkılmaz konuya girmeyecek,

sadece birkaç noktaya işaret etmekle yetineceğim. İmparatorlukların dağılarak yerine ulusal

devletlerin geçmesi de başlı başına bir konudur. Avrupalı antropologlar, gezginler, düşünürler

ve araştırmacıların eserlerini ve özellikle sayıları çığ gibi büyüyen ansiklopedileri bir okuyun,

nasıl ırkçılıkla tıka basa dolu olduklarını, bazı kavimleri “aşağı ırk” mensubu olarak iyice

küçümsediklerini görürsünüz. Sadece uzun yıllar en başta Myken, Minos ve Grit

Arkeolojisine babalık yapmış olan İngiliz Arthur Evans’tan kısa olduğu kadar özlü ve anlamlı

bir alıntı:

“Karşılaştığım her Barbarın kendini bir insan ve benim kardeşim olarak nitelendirmesi beni

hiç ırgalamaz. Ben bazı ırkların daha düşük düzeyde olduğuna inanıyorum ve doğrusu yok

olup gittiklerini görmekte bir sakınca görmem”.

Şu sıralarda Birinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Antisemitist olmakla suçlanan ünlü

Alman ilahiyat bilgini, düşünür ve Asuryolog Friedrich Delitzsch’in konuya dönük

kitaplarından „Büyük Aldatmaca“yı (Die grosse Täuschung 1921) bir kez daha okuyorum.

Dili oldukça ağır ve taş söktürecek şekilde! Okurken sanki eski ve kirli dosyaları

karıştırıyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ne yalan söyleyeyim, bu makalenin doğmasına da bu

lektür ön ayak oldu. Bu arada belirteyim, yazar, Hitit başkenti Hattuşa’yı kazarak bilim

dünyasına tanıtan gene Asuryolog Hugo Winckler’le birlikte Siyonistlerin en çok nefret

ettikleri, savaştıkları ve diş biledikleri isimler arasında yer alır. Peki kabahatleri ya da özürleri

neydi? Tevrat’ın yalan dolanlarına parmak basmaları, kirli çamaşırları ipe sermeleri, nefret

tohumlarıyla asırlar boyu yeni nesillerin zehirlemesini ve husumetin sürekli körüklenmesini

doğru bulmayıp kınamaları, amansız bir tümör gibi daha da yayılmasını önlemeye

çalışmaları……. Bunu yaparken, tüm uygarlık değerlerine ilk kez Yahudilerin sahip oldukları

yanlış imgesini bozmaya kalkışmaları ve daha niceleri. Maalesef sadece Delitzsch gibileri

değil, diğer birçok değerli bilim adamı, filozof, sanatkar, edebiyatçı ve politikacıyı üniversel

terazide değerlendirirken hep böyle yapıyorlar. İnsanlığından, zekasından veya

bilimselliğinden önce Antisemitist mi, değil mi, diye ilk önce ona bakıyorlar. Bu suretle nice

değerli insan çöp sepetine atılıyor, heba olup gidiyor, yerlerini onlardan kat kat kirli haddini

bilmez yalancılar, düzenbazlar, ideologlar alıyorlar. Terfi edemeyen yüksek düzeyde idareciler

mi, kadro verilmeyen çok değerli profesörler mi, generaller mi, kitapları yasaklanan düşünür

ve yazarlar mı ararsın? Sadece tahsil ettiğim ve doktoramı yaptığım Münih Üniversitesinde

çok değerli iki hocam vardı. Her ikisi de bu kara damgayı yemiş çok değerli Eski Çağ

Tarihi hocalarıydı. Birisi adını iftiharla andığım ve öğrencisi ve doktora babam olmasıyla

kıvanç duyduğum eşsiz Grek ve Roma tarihçisi Hermann Bengtson idi! Neyse ki kısa

zamanda aklanmayı başarmış, bilimsel kariyerini sürdürebilmişti. Diğeriyse ömür boyu

doçent kalmaya mahkûm kalmış, yani yolu kesilmiş, hayatı kaydırılmış bir bilim insanıydı.

Anadolu’yu karış karış gezmiş ve tarihi coğrafya açısından incelemişti. Suçu, Nazilere

sempati duymuş olmasıydı. Madem böyle bir ırkçılığı yapıyorlar, o zaman Tel Aviv, Hayfa ve

dünyanın her yanında hakim olan Siyonistlerin de Anti-Arap, Anti-Türk, Anti-İnsanlıkları da

soruşturulsun ve suçlular cezalandırılsın bari!

Örnek olarak ilk başta sözünü ettiğim her iki bilim insanın da bilimin gösterdiği yoldan

şaşmadan, Hammurabi Kanunları’nın Musa Kanunları’ndan yüz yıllarca daha eskilere gittiği

gerçeğini yazmış olmaları verilebilir! Sen misin bunu yapan? Nasıl yaparsın bunu? Nasıl olur

da Musa Kanunları’ndan daha eski kanunlar olabilir, diye adamlara olmadık kulp taktılar ve

Antisemitist yaptılar. Bugün de kullanılan “orospu” damgası vurmak, açıkçası adice bir

yöntemdir. Delitzsch bilhassa saf Alman gençliğinin maruz kaldığı tehlikeyi kast ederek

“Moab, Edom ve Ammon’a karşı duyduğunuz kin ve nefretten bize ne yahu? Üstelik bunlar

tarihte kalmış fosil husumet duygularıdır; niye temcit pilavı gibi eşeleyip, körükleyip duruyor,

sabi insanların beyinlerini zehirleyip duruyorsunuz? Unutun gidin artık bu husumetleri,

gömün toprağın altına da barış gelsin!”, demeye getiriyordu. Bunda yabana atılacak ne

olduğunu bir tanrı kulu söyleyebilir mi? Nitekim günümüz barış severleri ve “Yeşiller”nin baş

sloganı da aynısı değil mi? Ama sen misin bunu yapan!

Aklıma çocuk yaşta imamlarla başıma gelen bir olay takılıyor. Babam heveslenmiş, kendisi de

sıkça gitmediği halde bir gün beni elimden tutarak camiye götürdü. Hutbe okuyan imam ver

yansın ediyor, sürekli düşmanlardan bahsediyordu. Ah ne güzel bir duygu; çocuk kafamda

hiçbir düşman kavramı yok. Yunan gavuru düşmanı kavramı falan girmemiş körpe beynime.

Sadece Yunan işgaline tanık olmuş Fadime ebemin anlattığı bölük pörçük bazı şeyler kalmış

çocuk hafızamda. Yunan Gavuru, düşman…… Bir de anne babamızın olmadık konularda

ayak üstü kavga ettikleri, ama hemen gene barıştıkları komşular. Sokak düşmanları…….

Hutbedeki hoca kimi kast ediyor acaba diye düşünüyorum. Ve dayanamıyor soruyorum:

“Hocam hangi düşman? Düşman kim?” Sen misin bunu yapan. Tanrının evi camide soru

sorulur muymuş! Üstelik bacaksız bıcırın teki! Beni itaatsizlikle, dik kafalıkla suçlayıp

babama şikayet edenler mi ararsın…….. Yaşadıklarım Orta Çağ engizisyonundan farksızdı.

Parmak kadar boyunda ben o haddini bilmez camide soru soracak ha! Neredeyse foroz

(excommunication) edeceklerdi. En cahili cühelası bile ahkam kesmeye, homurdanmaya

başladı. Böylesi itaatsiz bir çocuğun babası olduğum için babama stem edenler mi ararsın.

Ama onlara bu hazzı vermedim, zira bundan böyle bir daha camilerine ayak basmadım! Yıllar

sonra hocanın düşmanlarının, Hz. Muhammed’in yeni dinini kabul etmeyen Arao Bedevileri

olduklarını öğrenecektim. Ama Anadolu’nun içlerinde büyüyen, gelişen ben masum çocuğa

Bedevilerin husumetinden neydi? İşte Delitzsch’in kastettiği tam da buydu. Kim bilir, belki de

bir Hıristiyan olarak o da çocukluğunda bir travma geçirmişti. Dünyaya gözünü kanla,

cinayetle açmıştı? Meryem’in kucağındaki o emzikli tonton çocuk büyüyecek, daha tüyü bile

bitmemişken, peygamber dahi olamadan eli kanlı İsraillilerin kurbanı olacak. Çarmıha

gerilecek. Kemikleri sırıtmış cılız bedeninden akan kanlar çocuksu beyninde ırmaklara

dönüşecek. Daha vaftiz edilirken gözünü dünyaya o kanlı linçle açacak. Anne babası eşliğinde

her kiliseye gittiğinde, atalarının mezarını her ziyaret ettiğinde, hatta kırlarda, ormanlarda,

tepelerde dolaşırken bile o cinayetin kurbanı o masum suratlı İsa’yı seyredecek. Her bakışında

akan kan seli büyüyecek. Suçu neydi, kim öldürdü, niye öldürdü, kimselere soramayacak. Ta

ki büyüyüp tarih kitaplarını okuyuncaya kadar. O İsa da ne kadar çok kılıklara girermiş, diye

sormayacak. İsveçli çocuklar onun tıpkı kendileri gibi sarışın, çil yüzlü olduğunu görürlerken,

Sudan’ın kara kıvırcık saçlı çocukları çikolota renginde olduğunu göreceklerdi. Yani kin ve

nefreti aşılayan mekanizma ırk, milliyet, coğrafya tanımadan global düzeyde işleyecekti.

Altı kalınca çizilmesi gereken bir nokta daha vardı. Bu ve benzeri araştırmacıların

Antisemitizmi sadece İbranilerle sınırlı değildi. Onların öncelikli hedeflerinde İbranilerle pek

yakın akraba olan ve gene Arabistan çöllerinden kalkıp akın akın uygarlıklar beşiği

Mezopotamya’ya gelmiş ve en son halkasını Muhammed ve savaşkan Arapların oluşturduğu

“vahşi” Samiler, Bedeviler ve Araplar vardı. Unutmayalım, her ne kadar İbranilerden nefret

etseler de, İsrailoğulları Arap ve diğer Sami kavimlerle çok yakın akrabadırlar. Avrupalı

bilim insanları en başta Akad ve Babillileri, üstün Sümer uygarlığını yıkmış ve ulaşmış

olduğu tüm uygarlık değerlerini ayaklar altına almış olmakla suçluyorlardı ve hiç de haksız

değillerdi. Nitekim yüz yıllar sonra yeni dinleriyle Anadolu ve Balkanlara kadar bile gelip az

ocak söndürmediler, yeni yeni gelişmekte ve palazlanmakta olan Avrupa uygarlığının önünü

tıkamadılar mı? Çöl dinine pek yatkın olmayan Anadolu’daki işgalleri ve kültürü

Samileştirme uğraşları 21. yüz yılda da sürmüyor mu? Buna, her üç göksel kitap aracılığıyla

bir güzel yayılan dünya görüşü de dahildi. Örneğin Delitzsch, Sümerlerde kadının sadece

erkeklerle eşit olmakla kalmayıp, aynı zamanda alışılmışın dışında saygı gördüğünü, ama eski

İsrail’de, bereket daha müstehcen bir yerden değil de, Adem’in kaburgasından yaratıldığının

öne sürülmesiyle, ulaşmış olduğu bu emsalsiz zirveden tangır mıngır derin bir ilkellik

çukuruna yuvarlandığını, öyle ki günümüz kadınlarının tam 5000 sene sonra yavaş yavaş ve

bin bir zahmetle eskiden sahip oldukları yüksek konuma ulaşmaya çalıştığını yazmakla,

İbranilerin kadına ve kadın haklarına vurdukları onmaz ve amansız darbeyi dile getiriyordu.

Haksız mıydı? Günümüz acınası Anadolu kadını da hâlâ Tevrat ve Bedevilerin kutsal kitapları

üzerinden ve yobazların da katkı, gayret ve gayretleriyle kendi dinlerine pervasızca sokulan

hurafelerin infazcılarına karşı savaşmıyor mu? Gün be gün (nasıl oluyorsa!) bir “kadın

cinayetine kurban giden zavallı kadınlarımızın sel gibi akan kanlarında dindar kılığına girmiş

o canilerin de suçu yok mu? Tevrat’ın kadına bakış şeklini, bin avratlı İbrahim’in harem

öykülerini ve akrabaları Arapların kutsal kitabına etkilerini bir okuyun, ağzınız nasıl bir karış

açık kalacak, görürsünüz!

Fazla dağıtmadan toparlayayım. Delitzsch’in kitabını bir kez daha okuduktan sonra galiba

Yahudi kin, garaz ve nefretinin önemli kökenlerinden birinin kaynağını bulduğumu

sanıyorum. Evet, illetin kökenleri, Delitzsch’in tespitiyle Tevrat’ta tüm açıklığıyla sırıtan

insanlığa ve etiğe aykırı davranış biçimleri yer alıyor. Bunlar arasında ahlaksızlık,

kanunsuzluk, suçsuzların katliama tabi tutulması, halk ve rahipler arasında yaygınlaşan

zinanın başını alıp gitmesi, dul ve yetimlerin baskı altında tutulması, bin yıllardan beri tarihi

düşmanlık duygularının işlene işlene hiç alakası olmayan sabi beyinlere kazınması ve daha

nice doktrinlerde ve rahiplerin akıl dışı öğretilerinde yatmaktadır. Sayılan töhmetlerin çoğu

Orta Çağ’da Musevilik ve İslam’a karşı açılan akıl almaz karalama savaşına (polemik) tıpa tıp

benziyor. Zaten kaynaklarını da kısmen buradan almıştı. Bilmeyenlere ya da okumayanlara

duyurulur; Delitzsch kitabında s. 35 dipnot 1’de Tevrat’ın ayıp ve günahlarından örnekleri

bizzat Tevrat’ta yerlerini göstererek şu şekilde sıralamaktadır:

Lanet ve yalana yatkınlıkları, katletme, çalma, zina, kan davası gütme gibi cürümlerin üstün

basması, rahipler takımının tıpa tıp pusuya yatmış eşkıyaya benzemesi, para ve bir çift

ayakkabı uğruna yoksulu acımasızca ele vermeleri, tanrının adını kirletme pahasına babayla

oğlunun kol kola girip fahişeleri ziyarete gitmeleri, adalet kapısında haklarını savunan ve

gerçeği söyleyenlerden nefret etmeleri, çocuktan yaşlısına herkesin istisnasız gelir ve çıkar

peşinde koşması, halk ve rahiplerin yalan ve hileyi yeğlemeleri, halkın Yehova’nın adalet

düzeninden bihaber olması, hepsinin de kadınlarını aldatması, sadakatsizliği, sürekli birinin

diğerini aldatması ve gerçeği asla söylememesi, peygamber ve rahiplerin alçaklığı, bizzat

peygamberlerin zinaya karışmaları ve suçluya destek olmaları. Tevrat’ın tümüne bu gözle

bakılıp incelense, vakaların alabildiğine çoğaldığı ve bu sayfalara sığmayacak kadar başkaca

cürüm ve özürlerin de kol gezdiği görülecektir.

Peki ama, ne var bunda, benzeri özür ve töhmetler başka uluslarda ve dinlerde, kutsal

kitaplarda da var, demeyin sakın! Mühim olan, bu kadar yaygın olması, tarihi gelişim içinde

varlıklarını aralıksız sürdürülmeleri, saklanmaları, korunmaları ve günümüz koşulları altında

bile geçerli olmaları ve uygulanmalarıdır! Bu arada benzer cürümlerin İncil ve Kuran’a

girmesi de gene Tevrat’ın katkılarıyla olmuş ve suç hanesine yazılmalıdır!

Bir örnek de ben ekleyeceğim. Gerçi değineceğim konunun “hovardalık” genel kategorisi

altında zaten adı geçti, ama olsun. Hemen herkesin ezbere bildiği buradaki örnekte skandalın

biraz daha ayrıntılı anatomisine gireceğim. Öyle bir peygamber düşünün ki, sırf ordusunda

çalışan bir subayın karısını ayartmak ve onu haremine sokmak uğruna adamı savaşa

göndermesi ve bile bile onu öldürtmesi! Yüce ve kusursuz, ama pek hovarda Peygamber

Davud, zavallı Hititli Uriya ve fettan karısı Batseba’dan bahsediyoruz:

“Ve akşamlayın vaki oldu ki, Davud yatağından kalktı, ve kral (kral dediğine bakmayın, söz

konusu olan düpedüz bir peygamber!) evinin damı üzerinde geziniyordu; ve yıkanmakta olan

bir kadını damdan gördü; ve kadının bakılışı çok güzeldi. Ve Davud gönderip kadın hakkında

soruşturdu. Ve biri dedi: Bu kadın Hittî Uriyanın karısı Eliyanın kızı Batseba değil mi? Ve

Davud ulaklar gönderip onu getirtti; ve kadın onun yanına geldi; ve murdarlışından Davud

onunla yattı; ve kadın evine döndü. Ve kadın gebe kaldı, ve gönderip Davuda bildirdi, ve: Ben

gebe kaldım, dedi. Ve Davud Yoaba gönderip dedi: Hittî Uriyayı bana gönder. Ve Yoab

Uriyayı Davuda gönderdi. Ve Uriya yanına gelince Davud; Yoab nasıldır, ve kavm nasıldır, ve

cenk ne haldedir? diye sordu. Ve Davud Uriyaya dedi: Evine in ve ayaklarını yıka. Ve Uriya

kral evinden çıktı, ve ardından kralın hediyesi çıktı. Ve Uriya kral evinin kapısında efendisinin

bütün kulları ile beraber yattı, ve evine inmedi, diye bildirdiler. Ve Davud Uriyaya dedi: Sen

yoldan gelmedin mi? Niçin evine inmedin? Ve Uriya Davuda dedi: Ahit sandığı, ve Israille

Yahuda haymelerde oturuyorlar; ve efendim Yoabla efendimin kulları kırlarda konmuşlarken

yemek ve içmek ve karımla yatmak için ben evime mi ineyim? Senin hayatın hakkı için, ve

canının hayatı hakkı için, ben bu şeyi yapamam. Ve Davud Uriyaya dedi: Bugün burada kal

da yarın seni göndereyim. Ve Uriya o gün ve ertesi gün Yeruşalimde kaldi. Ve Davud onu

çağırdı, ve onun önünde yiyip içti; ve onu sarhoş etti; ve akşamlayın efendisinin kulları ile

beraber yatağında yatmak üzere çıktı ve evine inmedi. Ve sabahleyin vaki oldu ki, Davud

Yoaba mektup yazdı, ve Uriyanın eliyle gönderdi. Ve mektupta: Uriyayı şiddetli cenkte ön

diziye koyun ve onun yanından çekilin ki, vurulsun da ölsün, diye yazdı. Ve vaki oldu ki, Yoab

şehri muhasara altında tutarken yiğit adamların bulunduğunu bildiği yere karşı Uriyayı

koydu. Ve şehrin adamları çıkıp Yoabla cenk ettiler; ve kavmdan, Davudun kullarından

düşenler oldu, ve Hittî Uriya da öldü. Ve Yoab gönderip cenk hakkında olan şeylerin hepsini

Davuda bildirdi; ve ulağa emredip dedi: Cenk hakkında olan bütün şeyleri krala söylemeyi

bitirdiğin zaman, vaki olacak ki, eğer kral öfkelenir, ve sana: Şehre karşı cenk etmek için

neden o kadar yaklaştınız? Duvarın üzerinden atacaklarını bilmiyor mu idiniz? Yerubbesetin

oğlu Abimeleki kim vurdu? duvarın üstünden bir kadın değirmenin üst taşını onun üzerine

atmadı mı, ve o Tebeste ölmedi mi? Niçin o kadar duvara yaklaştınız? derse, o zaman: Kulun

Hittî Uriya da öldü, dersin. …. Davud ulağa dedi: Yoaba: Bu şey gözünde kötü görünmesin,

çünkü kılıç bazen bunu, bazen şunu yer. … Ve Uriyanın karısı, kocası Uriyanın öldüğünü işitti,

ve kocası için dövündü. Ve yası geçince Davud gönderip onu evine aldı, ve onun karısı oldu,

ve ona bir oğul doğurdu. Fakat Davudun yaptığı şey rabbin önünde kötü idi. …… Ve Natan

Davuda dedi: …. Niçin rabbin gözünde kötü olanı yaparak onun sözünü hor gördün? Hittî

Uriyayı kılıçla vurdun, ve karısını kendine karı olarak aldın, ve Uriyayı Ammon oğullarının

kılıcı ile vurdun. Ve şimdi kılıç ebediyyen senin evinden ayrılmayacak, çünkü beni hor gördün,

ve Hittî Uriyanın karısını kendine karı olarak aldın (Çeviri Kitabı Mukaddes’ten)”.

Evet, okuduğunuz bölümde yer alan, kelimenin tamamı tanrı kelamıdır; Tevrat II. Samuel,

Bap 11’den alındı. Sürekli günah işleyen ve yasak çiğneyen sabıkalı insan tarafından zorla

tanrı ağzına tıkılmış kirli, ayıp, erdem sahibi insanın yüzü kızarmadan diline alamayacağı

eylem ve sözler….. Haksızlığa dayanamayan tanrı güya yargıç konumuna girmiş, ahkam

kesiyor, öyle değil mi? İstese önleyemez miydi? Niye zavallı Uriya öbür dünyayı boylarken,

hovarda ve katil Davud Batseba’nın sıcacık yatağında utanmadan sıkılmadan hovardalığın

keyfini çıkarabiliyor? Öyleyse kendisi de suçlu değil mi? Bu neyse de, ya verdiği ceza ne?

Şimdi aklınızı başınıza toplayın! Olay, bir havaalanı romanında anlatılmıyor. Hele hele

kâhyasının karısına göz diken hovarda çiftlik ağasının çevirdiği dolapları konu edinen bir

Yeşilçam filminin senaryosu hiç değil! Milyonların ezbere bildiği, gece gündüz okuduğu

kutsal bir din kitabında anlatılıyor. Evirin çevirin, Tevrat’ı bir de kutsal mekanlar dışında bu

gözle okuyun ve değerlendirin! Kuran’ın sicili daha mı temiz sanki? Bir de ona sızanlara ve

bu yetmiyormuş gibi yobazların asırlar boyu soktukları hurafelere bir bakın ve karşılaştırın!

Bir düşünün. Ta Arabistan çöllerinden, İran yaylalarından, İç Asya’dan Okyanus’a onca

kavim bir anda nasıl Müslüman kesildi acaba diye sorun. Burada “Kılıç Müsmüman”ı tabirini

anımsatmak bile yeni dini yaymada kullanılan savaş yöntemlerinden önemli bir ip ucu verir!

Bu gözle okuyunca, örneklerin haddi hesabının olmadığını görecek, niye şimdiye dek

sorgulamadığınıza bin pişman olacaksınız. Ne hallere düştüğümüzü ve bu gidişle daha da

düşmeye devam edeceğimizi de göreceksiniz. İnsan, savaşı, katli, vahşeti, talanı, kini, nefreti,

toplu katliamı bu kadar mı kutsallaştırabilir, en masum duygu ve inanışlar nasıl olur da gece

gündüz okuduğu, inandığı, tapındığı kutsal kitapların içine sokabilir, diye ağzınızın bir karış

açık kaldığını göreceksiniz! Belki de tarihi ve dini kaynakların çirkef sularını görenler,

havluyu atarak, olamaz böyle bir şey, olmaz olsun böyle din de mezhep de, milliyetçilik de,

sabi çocuk kanıyla sulanmış vatan toprakları da, diyeceklerdir.

Ve güncel olduğu için tüm bunları okuduktan sonra şimdi Gazze savaşına başka bir gözlükle

bakın lütfen! Bir vecizenin dediği gibi, vurup kırıyor, öldürüyorlar, sonra da masa başına

oturup bir şeyler imzalıyorlar ve bunun adına da “barış” diyorlar. Adamlar Gazze’de insan

bırakmadılar, taş üstünde taş bırakmadılar! Sen kiminle barış yapıyorsun? O barış

antlaşmasını hangi ellere imzalatacaksın? İmza atacak, barış elini uzatacak sağlam el mi kaldı,

okuyacak göz mü kaldı, düşünecek beyin mi kaldı? Hâlâ enkaz altında veya tünellerde etleri

çürüyen, yerden, gökten, yer altından üzerlerine kusulan mermilerle bedenleri delik deşik

olmuş cesetlerle mi? O insanların gözleri açık gitmiş, sen eli kanlı katille barışırlar mı hiç?

Semalarda insan karkaslarını yiyecek akbaba bile bırakmadınız!

Eğer mümkünse sonuca bağlayalım: Yahudilik belki de dünyada sayısal olarak en az inananı

olan bir dindir. Zira herkes Yahudi olamaz, seçerken kulüp zihniyeti ve prensipleri uygulanır.

Ama siyasi, politik, teolojik ve kültürel etki bakımından onun üstüne gelen bir başka din

yoktur. Hatta bu açıdan bakıldığında bir din midir, yoksa çok sofistike bir sistemin iç tüzüğü

müdür gözüyle bile bakılabilir. Ama burada sormak istediğimiz konu başkadır. Şimdi seçilmiş

kavim kuruntusuna kapılıp dünya ve insanlığa “goyyim” deyip yukardan bakan Yahudilerin

sakin kafayla oturup, acep beni niçin sevmiyorlar acaba, niye yetmiş iki millet arasında en

sevimsizi ben sayılıyorum, niye yapmacık sevgi ve saygıları olmadık düzenbazlık, hile, şantaj

ve parayla elde ediyorum, niye herkes Antisemitist kesiliyor, toplumlarda birikmiş kin ve

intikam duyguları o kadar yoğun ki, eğer bir anlığına bile şu “Antisemitist” baskı ve şantaj

silahını bir yana bıraksam, beni niçin bir kaşık suda boğacaklar, diye kara kara düşünmesi ve

yeniden tarih aynasına bakmasını öğrenmesi gerekir. Aslında sevilmediklerini kendileri de

bilmektedirler ve bunu dahi politik bir şantaj olarak kendi lehlerine manipüle etmektedirler.

Zaten kendisini tanrının “tercihli, seçilmiş kavmi, gözdesi” kabul eden bir insanı kim

sevebilir ki? Ama isteseler, üstün beceri, sonsuz olanakları ve zekalarıyla buna da bir çare

bulacaklarından eminim. Ama onlar için çözümsüzlük ve belirsizlik en ehven politik ve askeri

fırsatları yaratmaktadır.

Ve bizim söylememiz tabu olsa da, Mark Twain’in, herkesin istisnasız Yahudilerden nefret

ettiğini, tek hoşlandıkları yanlarının paraları olduğunu yazdığını da bir kenara yazın!

Hele hele ulema geçinen, İbrani bozması safsataları din zannedip dillerine pelesenk eden, ve

analitik düşünceden yoksun olan bizimkilerin oturup bin kat daha fazla düşünmeleri ve kafa

yormaları kaçınılmazdır. Kılı kırk yararcasına en yoğun düşünmeleri gereken husus, niye ben

böylesi militan, kana bulanmış bir dinin hurafelerinin peşine düşmüş gidiyor, niye kendime

gelip o netameli ölüm toprağını silkeleyip bir tarafa atamıyorum, nasıl oluyor da Filistin’de

insan haysiyet ve şerefine aykırı koşullar altında yaşayan zavallılara (bakın, kangren haline

gelen, anlamını yitirmiş ‘din kardeşi’ demiyorum!) yardım elimi uzatamıyorum, yoksa kutsal

denen o kitaplar benim beynimi yıkamış ve beni düşünen insan olmaktan, birey olmaktan

çıkarmışlar mı, şeklinde olmalıdır!

Not: Konu hakkında kaynaklarıyla birlikte daha fazla bilgi edinmek isteyenler, “Osmanlıdan

Günümüze Türkiye’de Oryantalist Güdümlü Eski Çağ Bilimleri, Araştırmaları. Tarih Yazımı,

Ölü Diller ve Arkeoloji. Perde Arkasında Döndürülen Dolaplar ve Gerçekler” (Bilgin Kültür

Sanat Yayınları, Ankara 2022) başlıklı kitabıma bakabilirler.

 Son. 

Ahmet Ünal

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir