Toplumsal kin garez, savaş, İsrail.
Ahmet Ünal
2. Bölüm
— Dünya tarihine şöyle bir göz atıyorsunuz, en arif adamlardan filozoflara, peygamberlere, hatta
tanrılara kadar savaş karşıtı olmayan, kan akıtmayı yasaklamayan, savaş aleyhine vecizeler
söylememiş, kanun vaaz etmemiş, hatta onu yasaklamamış, ayet ve hadis kılıfına sokarak
vaaz etmemiş kimse yok. “Asla kan dökmeyeceksin!”, diyen ben miyim sanki? Herkes silme
baştan barış meleği kesilmiş. Ancak tüm bunlar Sinagog, Kilise ve Cami duvarları içinde
kalıyor. Ne kadar yazık! İmam hiç şaşmadan bildiğini okuyor, seller kadar kan akmaya devam
ediyor.
Demek ki söylenenlerde ve eylemlerde bir kurt yeniği, bir tutarsızlık var. Galiba samimiyet
yok! Tanrısını bile utanmadan sıkılmadan aldatan insan, insanı kandırmaz olur mu hiç?
Ekonomiden iyi anlayan Amerikalı bir arkadaşım söylemişti. Eğer Amerika bir yıl savaş
yapmasa, ekonomisi tepe taklak çökermiş.
Kamu oyunda, bu reddede dengesiz öfke, nefret, şiddet ve kendisi ve kendisi gibi olanlar
dışında kalanlara yaşam hakkı tanımayan tutum ve davranışın etnik, sosyolojik, tarihi,
psikolojik, dini ve daha bir sürü nedenleri araştırılıyor, sorgulanıyor, tartışılıyor ve açıklama
yöntemleri aranıyor. Öyle ya, şiddet dahil sosyolojik alışkanlıklar ırsi değil, yani doğuştan
gelmiyor, sonradan edinilen alışkanlıklar sonucu doğuyor ve oluşuyor. Tıpkı yukarda örnek
gösterdiğim din örneğinde olduğu gibi. Olay her ne kadar kendine hasmış gibi görünürse
görünsün, dikkatlice ve tarafsızca araştırıldığında, gene de nedenleri tarihin derinliklerinde ve
determinizmi çerçevesinde bulunabiliyor.
Burada tanık olduğumuz olayların ajanlarında her bakımdan sıra dışı, komplike, her beynin
kolayca kabul edemeyeceği, dogmalarla dolu bir din ve onun yoğurduğu bir toplumla karşı
karşıya olduğumuz kesindir. Etnisite ile dini sıkı sıkıya kenetlemiş, kendinden başkasına
insanca yaşama hakkı vermeyen, büyüklük, üstünlük, seçilmişlik kuruntusuna kapılıp,
kendisinden olmayana “goyyim” diyerek iteleyen, yabancılaştıran, kendisini “suçsuz ama gene
de zulüm gören” psikozuna kaptırmış, her an yok edilme korkusu ve duygularıyla beslenerek
bunu hırçınlığına, dengesizliğine ve eşitsiz davranışlarına gerekçe olarak gösteren ve sonuçta
evrensel hukuk ilkelerini hiçe sayan eşi benzeri olmayan bir toplumla karşı karşıyayız. Tarihi
süreçte yaşadıkları, elbette travmadan da öte bir paranoyadır. Zira tarih boyu işledikleri onca
ayıp ve günahların, yaptıkları şımarıklık, huysuzluk, asilik, aykırılık ve hukuk tanımazlığın
kendileri de pekâlâ farkındadırlar ki, kendilerini pek sevdiğine inandıkları tanrıların dahi yeri
geldiğinde onlardan nefret ettiklerini, sürgün dahil sürekli cezaların en ağırını layık
gördüğünün de bilincindedirler. An olmuş, yaptıkları tanrıları iğrendirmiş, düşmanları
Amelikleri aratmayacak biçimde cezalandırmıştır.
Kimdir bu Amelikler? Bakmakta yarar var, zira onların toplu imhası, Tevrat’ın yüz kızartan
cürümlerinden birisidir ve ibret vericidir. Onlara karşı uygulanan soy kırımı tavır ve tutumu,
Filistinlilerin başına gelen felaketle aşağı yukarı aynıdır! Bugünkü silahlar ellerinde olsaydı,
mutlaka onları kullanacaklardı! Ama gel gör ki, kutsal kitaplara ve metinlere bakan resmi
ideoloji, metinlerin en güzel taraflarını seçer alır, karanlık, kirli, ayıp, insanlık dışı ve yüz
karası olan taraflarını hasır altı eder. Ameliklerin imhası da gizlenen, saklanan büyük
ayıplardan biridir. Diğer taraftan, Babil sürgününden dönen Yahudilere kan ve alın teriyle
kendi tuttukları toprakları vermek istemeyen Samaritler de haksız mıydılar?
Olay Göçler, Tesniye ve Samuel’de tüm vahşetiyle dile getirilir. Yahova veya İsrail,
cürümlerinin ne olduğu bir türlü bilinmeyen bu zavallı göçebe kavmi yer yüzünden ve
hafızalardan silmeye kararlıdır. Tesniye’da kayıtlı şu ifade çok düşündürücü olduğu kadar
tüyler ürperticidir:
“Size yapılan iyilikler, sizi bereketli kılmak tanrıyı nasıl sevindirirse, sizi yıkıp yok etmek de
aynı şekilde sevindirecektir. …. (Yer yüzünde) selametiniz ve başınızı sokup dinlenecek bir
yeriniz olmayacak….. Sürekli can kaygısıyla koyun koyuna olacaksınız. Gece gündüz dehşet
içinde yaşayacaksınız. Güvenlik duygusunu yitireceksiniz! ….. Kalbinize yer eden dehşet ve
gözlerinizin tanık olduğu korkunç olaylar yüzünden sabahları ‘ah bir akşam olsa’,
akşamlarıysa ‘ah bir sabah olsa!’, diyeceksiniz”.
Tanrı Samuel’de daha da ileri gider ve “git ve onların hepsini de her şeyleriyle birlikte yok et.
Erkekten kadına, çocuktan emzikli olana, öküzden koyuna, deveden eşeğe kadar hepsini de
öldür!”, diye buyurur.
Yeri gelmiş, tanrı ekonomik ve biyolojik çıkarları hasebiyle yufka yürekliymiş gibi davranan
peygamberleri bile cezalandırmıştır. Tanrı buyruğu üzerine Amelikeleri yenen, sonra da halk,
kadın, yaşlı, çoluk çocuk ve emzikli bebekler dahil herkesi katleden, ama küçük ve büyükbaş
hayvanlara dokunmayıp, ganimet olan krala karşı gazaba gelir. Sen misin bunu yapan! Tanrı,
itaatsiz kralı azledecek ve yerine Davud’u tayin edecektir. Benzer katliam eylemlerini,
Münih’te öğrenciyken, bağlı olduğum öğrenci örgütünün (ASTA) Amerika’dan getirttiği,
Vietnam savaşında My Lai katliamına katılmış itirafçı bir Amerikan başçavuşunun ağzından
dinlemiştim. Baskına gittikleri Vietkong köyünde “kimleri öldürdünüz?”, diye sorulduğunda,
“insan, erkek, kadın, yaşlı, çoluk çocuk, tavuk, yani hareket eden her şey!”, diye yanıtlamıştı.
Bir düşünsenize, İsrail böyle bir orduyla iş birliği yapıyor! Aradan 2500 yıl geçtikten sonra
bugün İsrail başbakanı aynı tanrıdan, aynı emirlerin daha da şiddetlisini aldığı kuruntusuna
kapılmıştır!
Tümden tanrı buyruğu kılıfına büründürülmüş bu sözleri ve ölüm fermanlarını tüylerimiz
ürpererek okuyoruz. Teoride kalmayıp onca zaman sonra abartılarak ve daha da öldürücü
silahlar kullanılarak uygulandığına tanık olunca, ürpertimize vicdan azabı ve öfke de
ekleniyor! Ajanlara gelince, tarihten ders alıp nedamet duyacaklarına daha da azgınlaşıyorlar.
Zaten başlarına gelen pek çok felaket, bu şımarıklıkları, taşkınlıkları, haddini bilmezlikleri ve
kendini beğenmişlikleri yüzünden olmuşken, şiddetin dozajını daha da arttırarak sürdürmenin
ne anlamı olabilir ki?………….
Bu noktada, Tevrat’ta anılan İsrail halk ve devletinin tüm dünyaya hükmedeceği, karşı
koyanların “demirden bir asayla yok edilecekleri” kaydı, politik ihtirasların ne kadar çok
tehlikeli boyutlara ulaştığını, hatta daha tırmanacağını ve artık zirveye vurduğunu kesin kes
göstermektedir. Nitekim, içinde yaşadıkları devletlerin otoritesine karşı koyarak bir yere
varamayacaklarını daha Roma devrinde anlayınca, bin bir hile ve riyakar yöntemlerle
Filistin’i işgal ederek, kendi yapmacık suveren devletlerini kuruncaya kadar tanrının
kendilerine mesih falan göndermeyeceğine kanaat getirdiler ve bu üstünlük kuruntusunu bir
süreliğine bir kenara koyarak daha uslu, kuzu ve itaatkar gibi görünerek gene beklemeye
başladılar. Sabırsızlıkla bekledikleri şey, sürgün devrinin bir an önce bitmesiydi. “Pasif
mesihçilik” olarak tanımlanan bu dönemde dahi gene de hiçbir zaman mesihten umut
kesmediler. Ve bundan böyle ağırlığı ve yegane umutlarını vaat edilen topraklara geri
dönmeye ve yurt edinmeye bağladılar. Bu umudun talihi, Doğu’da Roma’nın yerine geçtiğine
inanan her bakımdan özürlü ve hasta bir imparatorluğun yıkılış günlerinde güldü ve onun
enkazları altından filizlendi. Balkanlardan ve başkaca yerlerden tanıdığımız “ulus”
devletlerinden tamamen farklıydı! Olmadık yöntem ve şantajlarla normalde pamuk ipliğiyle
bağlı olması gereken o yapmacık devletin bekasını olmadık güçlerce, hatta birkaç yıl öncesine
kadar kendisine soykırım uygulayan bir ulus da dahil dünyanın süper gücüne bile kabul
ettirmeyi başardı. Denazification yöntemiyle milyonların beyni yıkandı, acayip sisteme biat
ettirildi. En ufak bir tenkit, azar, ikaz, yanında olmadık tazminat (reparation) yükümlülüğü
getirdi. Dünyanın neresinde saklanırlarsa saklansınlar, suçlular yakalanıp getirildi ve
cezalandırıldılar. Cümle aleme verilmek istenen ileti şuydu: Var mı ulan bana bir daha yan
bakan?
19. yüz yılın ikinci yarasında Siyonizm’in doğması, sürgün devrinin artık sona erdiği ve vaat
edilen topraklara geri dönme zamanının geldiği sanısını uyandırdı. Akıl almaz kısa zamanda
mazlum rolünden zalim rolüne sıçradılar, öyle ki utanmadan, sıkılmadan, haince ve namertçe
Filistin’de ve Çanakkale’de velinimetleri Osmanlılara bile sırt çevirdiler, arkadan vurdular,
İngilizlerle birlikte onlara karşı savaştılar! Bunun için ayrı bir askeri birlik bile kurdular.
Hâlbuki Osmanlı azınlıkları ve reaya arasında en rahat ve özgürce yaşayanlar onlardı. The
Alliance Israélite Universelle’ın 1893 yıllık raporunda Sultan Abdülhamid’in Yahudilere karşı
tutum ve tavrını yalanlayan kayıtlar vardır. Burada “ileri ve uygar geçinen ülkelerin çok
azında Yahudiler Türkiye kadar özgürlüğe sahiptirler. Sultan ve Babı Ali Yahudilere karşı
aşırı hoşgörülü ve özgürlükçü bir tutum sergilerler. Abdülhamid Hazretleri tebaası
Yahudilerin cömert koruyucusudur. Yahudiler memnuniyetlerini ancak onun şahsına ve
devletine sadakatle ifade edebilirler. Dolayısıyla Sultan ve maiyeti Yahudilerin en sadık,
itaatkar ve güvenilir tebaa olduklarını bilmektedirler” kaydı yer alır. O derece özgürdüler ki,
Yahudiler her fırsatta ve her istediklerinde Osmanlı topraklarına geliyor ve yerleşiyorlardı.
1877 Rus savaşını bahane eden Yahudiler, kitleler halinde Bulgaristan’dan Edirne ve
İstanbul’a sığındılar. Bunlara sonradan antisemitism dolayısıyla Rusya, Romanya ve diğer
Avrupa ülkelerinden kaçanlar da eklendi.
Gel gör ki, hile, silah, kapital, düzenbazlık, politika, efsaneler, Tevrat masalları ve tarihi hak
iddiaları devreye sokularak 1880’lerden itibaren Filistin’e Yahudi göçü başladı (aliya).
Göçenlerin pek çoğu geldikleri güçlü devletlerin vatandaşlığını ve pasaportunu taşıyor,
böylece kukla Osmanlıya karşı kendisini koruma altına alıyordu. Bu arada altın dolu keselerin
ağzı açılıyor, hektarlarca arazi habire satın alınıyordu. İsrail kaba güç yanında bu suretle
toprak kazanmaya bir türlü doymadı. Bu yöntemi tüm dünyada, bilhassa “Tevrat Orbis”i içine
giren dünyada alabildiğince uyguluyor. Bunun içine elbette ve en başta Türkiye toprakları da
dahildir!
Tarih tekerrür eder kuramını doğrulayan bir oluşum var ve üzerinde ciddi ciddi düşünülmesi
gerekir. “pecunia non olet”, yani (para asla pis kokmaz), derler, çok doğrudur.
Fikret boşuna aynı yıllarda
„Varsa şayet beşerde bir vicdan
Ya gümüştendir o ya altından“
dememişti. Siyonizm’in babası Theodor Herzl padişah Abdülhamid’e Filistin topraklarına
karşın yüklü miktarda para vermeyi ve Osmanlı’nın Batı dünyasında çok içler acısı olan
imajını ellerinde tuttukları basın ve medya yoluyla düzeltmeyi ve borçlarını ödemeyi
önermişti. Ama ne derece doğrudur bilinmez, yukarıda pek güçsüz olduğuna değindiğimiz
Sultan’ın bu noktada onurlu davrandığı ve kabul etmediği söylenir. Ama satır aralarında bir
gerçeğe değinelim: Bugün bile Türkiye Amerika ile olan tüm politik, askeri, stratejik ve
kültürel ilişkilerini dünyalar kadar para dökerek Yahudi ve Evangelist Lobiler aracılığıyla
halletmeye çalışmaktadır! Amerika’ya kaçırılan eski eserlerin geri getirilmesinde bile
onlardan medet umulmaktadır! Bu bağlamda Yahudilerin yaymak istedikleri, Türklerin
Yahudilerden başka dostları olmadığı savı, kocaman bir yalan ve kandırmacadan başka bir şey
değildir, ama göstermelik, göz boyayan sahte Amerika dostluğu bir gerçektir!
İbraniler 1948’de, Tevrat söylencelerine dayanarak Filistin’in kesin işgaline gelinceye dek
hegemonyalarını devletsiz yürütmüşlerdir. Zira küçük çaplı ve kısa ömürlü, krallarının hemen
hepsi de “peygamber” olduğundan dini esaslara dayalı iki minyatür devlet dışında öz
yönetimsiz kalmışlardır. Yaşadıkları yabancı topraklarda, alışılmışın dışında göze batan tutum,
davranış, komşularını kuşkuya düşüren gizli ayinler ve uyuşuma aykırı tavırlarıyla haklı
olarak göze battıklarından yadsınmışlar, bütün büyük güçler tarafından sürgüne
gönderilmişlerdir. Bunun nedenleri üzerinde derin derin düşünmek ve araştırmak, kabahatin
kimde olduğunu tarafsız olarak kavramak açısından büyük önem taşır. Devletsiz kalmak her
ulus için bir fecaattir. Sümerler devletsiz kalmayı sadece vahşilere layık görürler, böyle
ulusları çobansız koyun sürüsüne benzetirler ve onlara içten içe çok acırlardı. Hitit kralı
Muršili bile, devletsiz ve kralsız Kaška kavimlerini görünce hayret etmişti. Bu bağlamda
insan, acaba bugünlerde öksüz yaşanan o yılların hıncını mı çıkarıyorlar, diye sormadan
edemiyor.
Mark Twain’in esprili deyişiyle dünyada kendisi dışında kalan uluslardan asla hoşlanmayan,
yüksekten bakmayan ulus yoktur. Her ulus bur narsizmin peşine düşmüş, benden iyisi yoktur
yarışına girmiştir. Bu doğal değildir, ama böyledir! Sevilmediklerini peşinen bile bile
Almanlar ikide bir Fransızlara “Bizi seviyor musunuz?”, diye sorarlar. Yanıt her keresinde,
“arabalarınıza bayılıyoruz” şeklindedir.
Türkler ise arabanın yerine kızları devreye sokarlardı. Kendilerinin sevilmediklerini peşinen
bildiklerinden, İstanbul’a konser vermeye, film çevirmeye veya futbol oynamaya gelen
yabancı meşhurlara, fut´bolculara ve Altıncı Filo ile “dostluk” (düşmanlık olarak okuyun!)
ziyaretine gelen Amerikan askerlerine “Türkleri nasıl buluyorsunuz” diye değil, “How do you
like Turkish girls?” veya “yemekleri nasıl buluyorsunuz, lokum güzel mi” gibisinden saçma
sapan şeyler sorarlardı. Dikkat edin, bu soru sadece Avrupalı ve Amerikalılara yöneltilirdi.
Aşağılık duygusunun, “Asyalılık kompleksi”nin gereği böyleydi. Zira Türkleri seviyor
musunuz diye sorsalar, “asla hayır” yanıtını alacaklarından emindiler. Yeşil dolarları ve siyah
altını yüzünden şimdilerde put gibi tapınılan Araplar, Çinliler, Ruslar, Siyahiler ve Latin
Amerikalılar adam yerine konmazdı. Arabaları veya başkaca bir metaları yoktu ki
kendilerinin yerini tutsundu. Zavallı kızlar, reklam ve prestij uğruna alenen pazarlanırlardı!
Yabancılar ne yapsınlar, ayda yılda bir kez yedikleri kuyruk yağlı şiş köfteye veya “Turkish
delicate” dedikleri lokuma “good good” der, geçiştirirler, o yağlı dudaklı “Turkish
delicate”leri yataklarına atarlardı. Ama bu türden kendini beğenmişlikler ve milliyetçilik
oyunları, asla başkalarına yaşam hakkı vermeme, onları Holokost’a tabi tutma anlamına
gelmemeliydi.
Hiç kuşku yok, bugün İsrail’de iş başında olan politikacı, düpedüz bir Filistinli kasabıdır.
Ama o tek başına değildir. Arkasında onu kukla olarak kullanan dev bir Siyonist güç ve
destek ve kocaman, cihanın en büyük diktatörleri Amerikan başkanları vardır. Bu adam ve
arkasındaki karanlık güçler, yapılan katliamları en başta Torah ve Yeşaya olmak üzere kutsal
metinlere ve kehanetlere dayandırarak ışığın karanlığa karşı müdafaası olarak algılamakta,
böylece ırkçılığın en alasını yapmakta, tüm insanlığa meydan okumakla kalmayıp hakaret
etmektedirler. Karanlık gücün ne anlama geldiğini iyi düşünmek gerekir. Dikkat edin, ışık
melekken, karanlık güç şeytandır. Kan ve nefret kokan o insanın referansta bulunduğu
Torah’daki ifade çok gaddarcadır. Kendi halkına bile acımasız davranır, ona tanrısal
cezalandırmanın (theodezie) en acımasızını layık görür. İsrailoğullarının can düşmanı,
yukarda başlarına gelenleri anlattığımız Amelikler, kin, nefret ve gaddarlık duygularının en
şiddetlisini, en acımasızını veren örneklerle doludur.
Avrupa Antisemitizm’i gene Avrupa’da doğup gelişen milliyetçilik ve ırkçılıktan ayrı
incelenemez. Burada bu kafa kadar mide de bulandıran, içinden çıkılmaz konuya girmeyecek,
sadece birkaç noktaya işaret etmekle yetineceğim. İmparatorlukların dağılarak yerine ulusal
devletlerin geçmesi de başlı başına bir konudur. Avrupalı antropologlar, gezginler, düşünürler
ve araştırmacıların eserlerini ve özellikle sayıları çığ gibi büyüyen ansiklopedileri bir okuyun,
nasıl ırkçılıkla tıka basa dolu olduklarını, bazı kavimleri “aşağı ırk” mensubu olarak iyice
küçümsediklerini görürsünüz. Sadece uzun yıllar en başta Myken, Minos ve Grit
Arkeolojisine babalık yapmış olan İngiliz Arthur Evans’tan kısa olduğu kadar özlü ve anlamlı
bir alıntı:
“Karşılaştığım her Barbarın kendini bir insan ve benim kardeşim olarak nitelendirmesi beni
hiç ırgalamaz. Ben bazı ırkların daha düşük düzeyde olduğuna inanıyorum ve doğrusu yok
olup gittiklerini görmekte bir sakınca görmem”.
Şu sıralarda Birinci Dünya Savaşı sonrası dönemde Antisemitist olmakla suçlanan ünlü
Alman ilahiyat bilgini, düşünür ve Asuryolog Friedrich Delitzsch’in konuya dönük
kitaplarından „Büyük Aldatmaca“yı (Die grosse Täuschung 1921) bir kez daha okuyorum.
Dili oldukça ağır ve taş söktürecek şekilde! Okurken sanki eski ve kirli dosyaları
karıştırıyormuş hissine kapılıyorsunuz. Ne yalan söyleyeyim, bu makalenin doğmasına da bu
lektür ön ayak oldu. Bu arada belirteyim, yazar, Hitit başkenti Hattuşa’yı kazarak bilim
dünyasına tanıtan gene Asuryolog Hugo Winckler’le birlikte Siyonistlerin en çok nefret
ettikleri, savaştıkları ve diş biledikleri isimler arasında yer alır. Peki kabahatleri ya da özürleri
neydi? Tevrat’ın yalan dolanlarına parmak basmaları, kirli çamaşırları ipe sermeleri, nefret
tohumlarıyla asırlar boyu yeni nesillerin zehirlemesini ve husumetin sürekli körüklenmesini
doğru bulmayıp kınamaları, amansız bir tümör gibi daha da yayılmasını önlemeye
çalışmaları……. Bunu yaparken, tüm uygarlık değerlerine ilk kez Yahudilerin sahip oldukları
yanlış imgesini bozmaya kalkışmaları ve daha niceleri. Maalesef sadece Delitzsch gibileri
değil, diğer birçok değerli bilim adamı, filozof, sanatkar, edebiyatçı ve politikacıyı üniversel
terazide değerlendirirken hep böyle yapıyorlar. İnsanlığından, zekasından veya
bilimselliğinden önce Antisemitist mi, değil mi, diye ilk önce ona bakıyorlar. Bu suretle nice
değerli insan çöp sepetine atılıyor, heba olup gidiyor, yerlerini onlardan kat kat kirli haddini
bilmez yalancılar, düzenbazlar, ideologlar alıyorlar. Terfi edemeyen yüksek düzeyde idareciler
mi, kadro verilmeyen çok değerli profesörler mi, generaller mi, kitapları yasaklanan düşünür
ve yazarlar mı ararsın? Sadece tahsil ettiğim ve doktoramı yaptığım Münih Üniversitesinde
çok değerli iki hocam vardı. Her ikisi de bu kara damgayı yemiş çok değerli Eski Çağ
Tarihi hocalarıydı. Birisi adını iftiharla andığım ve öğrencisi ve doktora babam olmasıyla
kıvanç duyduğum eşsiz Grek ve Roma tarihçisi Hermann Bengtson idi! Neyse ki kısa
zamanda aklanmayı başarmış, bilimsel kariyerini sürdürebilmişti. Diğeriyse ömür boyu
doçent kalmaya mahkûm kalmış, yani yolu kesilmiş, hayatı kaydırılmış bir bilim insanıydı.
Anadolu’yu karış karış gezmiş ve tarihi coğrafya açısından incelemişti. Suçu, Nazilere
sempati duymuş olmasıydı. Madem böyle bir ırkçılığı yapıyorlar, o zaman Tel Aviv, Hayfa ve
dünyanın her yanında hakim olan Siyonistlerin de Anti-Arap, Anti-Türk, Anti-İnsanlıkları da
soruşturulsun ve suçlular cezalandırılsın bari!
Örnek olarak ilk başta sözünü ettiğim her iki bilim insanın da bilimin gösterdiği yoldan
şaşmadan, Hammurabi Kanunları’nın Musa Kanunları’ndan yüz yıllarca daha eskilere gittiği
gerçeğini yazmış olmaları verilebilir! Sen misin bunu yapan? Nasıl yaparsın bunu? Nasıl olur
da Musa Kanunları’ndan daha eski kanunlar olabilir, diye adamlara olmadık kulp taktılar ve
Antisemitist yaptılar. Bugün de kullanılan “orospu” damgası vurmak, açıkçası adice bir
yöntemdir. Delitzsch bilhassa saf Alman gençliğinin maruz kaldığı tehlikeyi kast ederek
“Moab, Edom ve Ammon’a karşı duyduğunuz kin ve nefretten bize ne yahu? Üstelik bunlar
tarihte kalmış fosil husumet duygularıdır; niye temcit pilavı gibi eşeleyip, körükleyip duruyor,
sabi insanların beyinlerini zehirleyip duruyorsunuz? Unutun gidin artık bu husumetleri,
gömün toprağın altına da barış gelsin!”, demeye getiriyordu. Bunda yabana atılacak ne
olduğunu bir tanrı kulu söyleyebilir mi? Nitekim günümüz barış severleri ve “Yeşiller”nin baş
sloganı da aynısı değil mi? Ama sen misin bunu yapan!
Aklıma çocuk yaşta imamlarla başıma gelen bir olay takılıyor. Babam heveslenmiş, kendisi de
sıkça gitmediği halde bir gün beni elimden tutarak camiye götürdü. Hutbe okuyan imam ver
yansın ediyor, sürekli düşmanlardan bahsediyordu. Ah ne güzel bir duygu; çocuk kafamda
hiçbir düşman kavramı yok. Yunan gavuru düşmanı kavramı falan girmemiş körpe beynime.
Sadece Yunan işgaline tanık olmuş Fadime ebemin anlattığı bölük pörçük bazı şeyler kalmış
çocuk hafızamda. Yunan Gavuru, düşman…… Bir de anne babamızın olmadık konularda
ayak üstü kavga ettikleri, ama hemen gene barıştıkları komşular. Sokak düşmanları…….
Hutbedeki hoca kimi kast ediyor acaba diye düşünüyorum. Ve dayanamıyor soruyorum:
“Hocam hangi düşman? Düşman kim?” Sen misin bunu yapan. Tanrının evi camide soru
sorulur muymuş! Üstelik bacaksız bıcırın teki! Beni itaatsizlikle, dik kafalıkla suçlayıp
babama şikayet edenler mi ararsın…….. Yaşadıklarım Orta Çağ engizisyonundan farksızdı.
Parmak kadar boyunda ben o haddini bilmez camide soru soracak ha! Neredeyse foroz
(excommunication) edeceklerdi. En cahili cühelası bile ahkam kesmeye, homurdanmaya
başladı. Böylesi itaatsiz bir çocuğun babası olduğum için babama stem edenler mi ararsın.
Ama onlara bu hazzı vermedim, zira bundan böyle bir daha camilerine ayak basmadım! Yıllar
sonra hocanın düşmanlarının, Hz. Muhammed’in yeni dinini kabul etmeyen Arao Bedevileri
olduklarını öğrenecektim. Ama Anadolu’nun içlerinde büyüyen, gelişen ben masum çocuğa
Bedevilerin husumetinden neydi? İşte Delitzsch’in kastettiği tam da buydu. Kim bilir, belki de
bir Hıristiyan olarak o da çocukluğunda bir travma geçirmişti. Dünyaya gözünü kanla,
cinayetle açmıştı? Meryem’in kucağındaki o emzikli tonton çocuk büyüyecek, daha tüyü bile
bitmemişken, peygamber dahi olamadan eli kanlı İsraillilerin kurbanı olacak. Çarmıha
gerilecek. Kemikleri sırıtmış cılız bedeninden akan kanlar çocuksu beyninde ırmaklara
dönüşecek. Daha vaftiz edilirken gözünü dünyaya o kanlı linçle açacak. Anne babası eşliğinde
her kiliseye gittiğinde, atalarının mezarını her ziyaret ettiğinde, hatta kırlarda, ormanlarda,
tepelerde dolaşırken bile o cinayetin kurbanı o masum suratlı İsa’yı seyredecek. Her bakışında
akan kan seli büyüyecek. Suçu neydi, kim öldürdü, niye öldürdü, kimselere soramayacak. Ta
ki büyüyüp tarih kitaplarını okuyuncaya kadar. O İsa da ne kadar çok kılıklara girermiş, diye
sormayacak. İsveçli çocuklar onun tıpkı kendileri gibi sarışın, çil yüzlü olduğunu görürlerken,
Sudan’ın kara kıvırcık saçlı çocukları çikolota renginde olduğunu göreceklerdi. Yani kin ve
nefreti aşılayan mekanizma ırk, milliyet, coğrafya tanımadan global düzeyde işleyecekti.
Altı kalınca çizilmesi gereken bir nokta daha vardı. Bu ve benzeri araştırmacıların
Antisemitizmi sadece İbranilerle sınırlı değildi. Onların öncelikli hedeflerinde İbranilerle pek
yakın akraba olan ve gene Arabistan çöllerinden kalkıp akın akın uygarlıklar beşiği
Mezopotamya’ya gelmiş ve en son halkasını Muhammed ve savaşkan Arapların oluşturduğu
“vahşi” Samiler, Bedeviler ve Araplar vardı. Unutmayalım, her ne kadar İbranilerden nefret
etseler de, İsrailoğulları Arap ve diğer Sami kavimlerle çok yakın akrabadırlar. Avrupalı
bilim insanları en başta Akad ve Babillileri, üstün Sümer uygarlığını yıkmış ve ulaşmış
olduğu tüm uygarlık değerlerini ayaklar altına almış olmakla suçluyorlardı ve hiç de haksız
değillerdi. Nitekim yüz yıllar sonra yeni dinleriyle Anadolu ve Balkanlara kadar bile gelip az
ocak söndürmediler, yeni yeni gelişmekte ve palazlanmakta olan Avrupa uygarlığının önünü
tıkamadılar mı? Çöl dinine pek yatkın olmayan Anadolu’daki işgalleri ve kültürü
Samileştirme uğraşları 21. yüz yılda da sürmüyor mu? Buna, her üç göksel kitap aracılığıyla
bir güzel yayılan dünya görüşü de dahildi. Örneğin Delitzsch, Sümerlerde kadının sadece
erkeklerle eşit olmakla kalmayıp, aynı zamanda alışılmışın dışında saygı gördüğünü, ama eski
İsrail’de, bereket daha müstehcen bir yerden değil de, Adem’in kaburgasından yaratıldığının
öne sürülmesiyle, ulaşmış olduğu bu emsalsiz zirveden tangır mıngır derin bir ilkellik
çukuruna yuvarlandığını, öyle ki günümüz kadınlarının tam 5000 sene sonra yavaş yavaş ve
bin bir zahmetle eskiden sahip oldukları yüksek konuma ulaşmaya çalıştığını yazmakla,
İbranilerin kadına ve kadın haklarına vurdukları onmaz ve amansız darbeyi dile getiriyordu.
Haksız mıydı? Günümüz acınası Anadolu kadını da hâlâ Tevrat ve Bedevilerin kutsal kitapları
üzerinden ve yobazların da katkı, gayret ve gayretleriyle kendi dinlerine pervasızca sokulan
hurafelerin infazcılarına karşı savaşmıyor mu? Gün be gün (nasıl oluyorsa!) bir “kadın
cinayetine kurban giden zavallı kadınlarımızın sel gibi akan kanlarında dindar kılığına girmiş
o canilerin de suçu yok mu? Tevrat’ın kadına bakış şeklini, bin avratlı İbrahim’in harem
öykülerini ve akrabaları Arapların kutsal kitabına etkilerini bir okuyun, ağzınız nasıl bir karış
açık kalacak, görürsünüz!
Fazla dağıtmadan toparlayayım. Delitzsch’in kitabını bir kez daha okuduktan sonra galiba
Yahudi kin, garaz ve nefretinin önemli kökenlerinden birinin kaynağını bulduğumu
sanıyorum. Evet, illetin kökenleri, Delitzsch’in tespitiyle Tevrat’ta tüm açıklığıyla sırıtan
insanlığa ve etiğe aykırı davranış biçimleri yer alıyor. Bunlar arasında ahlaksızlık,
kanunsuzluk, suçsuzların katliama tabi tutulması, halk ve rahipler arasında yaygınlaşan
zinanın başını alıp gitmesi, dul ve yetimlerin baskı altında tutulması, bin yıllardan beri tarihi
düşmanlık duygularının işlene işlene hiç alakası olmayan sabi beyinlere kazınması ve daha
nice doktrinlerde ve rahiplerin akıl dışı öğretilerinde yatmaktadır. Sayılan töhmetlerin çoğu
Orta Çağ’da Musevilik ve İslam’a karşı açılan akıl almaz karalama savaşına (polemik) tıpa tıp
benziyor. Zaten kaynaklarını da kısmen buradan almıştı. Bilmeyenlere ya da okumayanlara
duyurulur; Delitzsch kitabında s. 35 dipnot 1’de Tevrat’ın ayıp ve günahlarından örnekleri
bizzat Tevrat’ta yerlerini göstererek şu şekilde sıralamaktadır:
Lanet ve yalana yatkınlıkları, katletme, çalma, zina, kan davası gütme gibi cürümlerin üstün
basması, rahipler takımının tıpa tıp pusuya yatmış eşkıyaya benzemesi, para ve bir çift
ayakkabı uğruna yoksulu acımasızca ele vermeleri, tanrının adını kirletme pahasına babayla
oğlunun kol kola girip fahişeleri ziyarete gitmeleri, adalet kapısında haklarını savunan ve
gerçeği söyleyenlerden nefret etmeleri, çocuktan yaşlısına herkesin istisnasız gelir ve çıkar
peşinde koşması, halk ve rahiplerin yalan ve hileyi yeğlemeleri, halkın Yehova’nın adalet
düzeninden bihaber olması, hepsinin de kadınlarını aldatması, sadakatsizliği, sürekli birinin
diğerini aldatması ve gerçeği asla söylememesi, peygamber ve rahiplerin alçaklığı, bizzat
peygamberlerin zinaya karışmaları ve suçluya destek olmaları. Tevrat’ın tümüne bu gözle
bakılıp incelense, vakaların alabildiğine çoğaldığı ve bu sayfalara sığmayacak kadar başkaca
cürüm ve özürlerin de kol gezdiği görülecektir.
Peki ama, ne var bunda, benzeri özür ve töhmetler başka uluslarda ve dinlerde, kutsal
kitaplarda da var, demeyin sakın! Mühim olan, bu kadar yaygın olması, tarihi gelişim içinde
varlıklarını aralıksız sürdürülmeleri, saklanmaları, korunmaları ve günümüz koşulları altında
bile geçerli olmaları ve uygulanmalarıdır! Bu arada benzer cürümlerin İncil ve Kuran’a
girmesi de gene Tevrat’ın katkılarıyla olmuş ve suç hanesine yazılmalıdır!
Bir örnek de ben ekleyeceğim. Gerçi değineceğim konunun “hovardalık” genel kategorisi
altında zaten adı geçti, ama olsun. Hemen herkesin ezbere bildiği buradaki örnekte skandalın
biraz daha ayrıntılı anatomisine gireceğim. Öyle bir peygamber düşünün ki, sırf ordusunda
çalışan bir subayın karısını ayartmak ve onu haremine sokmak uğruna adamı savaşa
göndermesi ve bile bile onu öldürtmesi! Yüce ve kusursuz, ama pek hovarda Peygamber
Davud, zavallı Hititli Uriya ve fettan karısı Batseba’dan bahsediyoruz:
“Ve akşamlayın vaki oldu ki, Davud yatağından kalktı, ve kral (kral dediğine bakmayın, söz
konusu olan düpedüz bir peygamber!) evinin damı üzerinde geziniyordu; ve yıkanmakta olan
bir kadını damdan gördü; ve kadının bakılışı çok güzeldi. Ve Davud gönderip kadın hakkında
soruşturdu. Ve biri dedi: Bu kadın Hittî Uriyanın karısı Eliyanın kızı Batseba değil mi? Ve
Davud ulaklar gönderip onu getirtti; ve kadın onun yanına geldi; ve murdarlışından Davud
onunla yattı; ve kadın evine döndü. Ve kadın gebe kaldı, ve gönderip Davuda bildirdi, ve: Ben
gebe kaldım, dedi. Ve Davud Yoaba gönderip dedi: Hittî Uriyayı bana gönder. Ve Yoab
Uriyayı Davuda gönderdi. Ve Uriya yanına gelince Davud; Yoab nasıldır, ve kavm nasıldır, ve
cenk ne haldedir? diye sordu. Ve Davud Uriyaya dedi: Evine in ve ayaklarını yıka. Ve Uriya
kral evinden çıktı, ve ardından kralın hediyesi çıktı. Ve Uriya kral evinin kapısında efendisinin
bütün kulları ile beraber yattı, ve evine inmedi, diye bildirdiler. Ve Davud Uriyaya dedi: Sen
yoldan gelmedin mi? Niçin evine inmedin? Ve Uriya Davuda dedi: Ahit sandığı, ve Israille
Yahuda haymelerde oturuyorlar; ve efendim Yoabla efendimin kulları kırlarda konmuşlarken
yemek ve içmek ve karımla yatmak için ben evime mi ineyim? Senin hayatın hakkı için, ve
canının hayatı hakkı için, ben bu şeyi yapamam. Ve Davud Uriyaya dedi: Bugün burada kal
da yarın seni göndereyim. Ve Uriya o gün ve ertesi gün Yeruşalimde kaldi. Ve Davud onu
çağırdı, ve onun önünde yiyip içti; ve onu sarhoş etti; ve akşamlayın efendisinin kulları ile
beraber yatağında yatmak üzere çıktı ve evine inmedi. Ve sabahleyin vaki oldu ki, Davud
Yoaba mektup yazdı, ve Uriyanın eliyle gönderdi. Ve mektupta: Uriyayı şiddetli cenkte ön
diziye koyun ve onun yanından çekilin ki, vurulsun da ölsün, diye yazdı. Ve vaki oldu ki, Yoab
şehri muhasara altında tutarken yiğit adamların bulunduğunu bildiği yere karşı Uriyayı
koydu. Ve şehrin adamları çıkıp Yoabla cenk ettiler; ve kavmdan, Davudun kullarından
düşenler oldu, ve Hittî Uriya da öldü. Ve Yoab gönderip cenk hakkında olan şeylerin hepsini
Davuda bildirdi; ve ulağa emredip dedi: Cenk hakkında olan bütün şeyleri krala söylemeyi
bitirdiğin zaman, vaki olacak ki, eğer kral öfkelenir, ve sana: Şehre karşı cenk etmek için
neden o kadar yaklaştınız? Duvarın üzerinden atacaklarını bilmiyor mu idiniz? Yerubbesetin
oğlu Abimeleki kim vurdu? duvarın üstünden bir kadın değirmenin üst taşını onun üzerine
atmadı mı, ve o Tebeste ölmedi mi? Niçin o kadar duvara yaklaştınız? derse, o zaman: Kulun
Hittî Uriya da öldü, dersin. …. Davud ulağa dedi: Yoaba: Bu şey gözünde kötü görünmesin,
çünkü kılıç bazen bunu, bazen şunu yer. … Ve Uriyanın karısı, kocası Uriyanın öldüğünü işitti,
ve kocası için dövündü. Ve yası geçince Davud gönderip onu evine aldı, ve onun karısı oldu,
ve ona bir oğul doğurdu. Fakat Davudun yaptığı şey rabbin önünde kötü idi. …… Ve Natan
Davuda dedi: …. Niçin rabbin gözünde kötü olanı yaparak onun sözünü hor gördün? Hittî
Uriyayı kılıçla vurdun, ve karısını kendine karı olarak aldın, ve Uriyayı Ammon oğullarının
kılıcı ile vurdun. Ve şimdi kılıç ebediyyen senin evinden ayrılmayacak, çünkü beni hor gördün,
ve Hittî Uriyanın karısını kendine karı olarak aldın (Çeviri Kitabı Mukaddes’ten)”.
Evet, okuduğunuz bölümde yer alan, kelimenin tamamı tanrı kelamıdır; Tevrat II. Samuel,
Bap 11’den alındı. Sürekli günah işleyen ve yasak çiğneyen sabıkalı insan tarafından zorla
tanrı ağzına tıkılmış kirli, ayıp, erdem sahibi insanın yüzü kızarmadan diline alamayacağı
eylem ve sözler….. Haksızlığa dayanamayan tanrı güya yargıç konumuna girmiş, ahkam
kesiyor, öyle değil mi? İstese önleyemez miydi? Niye zavallı Uriya öbür dünyayı boylarken,
hovarda ve katil Davud Batseba’nın sıcacık yatağında utanmadan sıkılmadan hovardalığın
keyfini çıkarabiliyor? Öyleyse kendisi de suçlu değil mi? Bu neyse de, ya verdiği ceza ne?
Şimdi aklınızı başınıza toplayın! Olay, bir havaalanı romanında anlatılmıyor. Hele hele
kâhyasının karısına göz diken hovarda çiftlik ağasının çevirdiği dolapları konu edinen bir
Yeşilçam filminin senaryosu hiç değil! Milyonların ezbere bildiği, gece gündüz okuduğu
kutsal bir din kitabında anlatılıyor. Evirin çevirin, Tevrat’ı bir de kutsal mekanlar dışında bu
gözle okuyun ve değerlendirin! Kuran’ın sicili daha mı temiz sanki? Bir de ona sızanlara ve
bu yetmiyormuş gibi yobazların asırlar boyu soktukları hurafelere bir bakın ve karşılaştırın!
Bir düşünün. Ta Arabistan çöllerinden, İran yaylalarından, İç Asya’dan Okyanus’a onca
kavim bir anda nasıl Müslüman kesildi acaba diye sorun. Burada “Kılıç Müsmüman”ı tabirini
anımsatmak bile yeni dini yaymada kullanılan savaş yöntemlerinden önemli bir ip ucu verir!
Bu gözle okuyunca, örneklerin haddi hesabının olmadığını görecek, niye şimdiye dek
sorgulamadığınıza bin pişman olacaksınız. Ne hallere düştüğümüzü ve bu gidişle daha da
düşmeye devam edeceğimizi de göreceksiniz. İnsan, savaşı, katli, vahşeti, talanı, kini, nefreti,
toplu katliamı bu kadar mı kutsallaştırabilir, en masum duygu ve inanışlar nasıl olur da gece
gündüz okuduğu, inandığı, tapındığı kutsal kitapların içine sokabilir, diye ağzınızın bir karış
açık kaldığını göreceksiniz! Belki de tarihi ve dini kaynakların çirkef sularını görenler,
havluyu atarak, olamaz böyle bir şey, olmaz olsun böyle din de mezhep de, milliyetçilik de,
sabi çocuk kanıyla sulanmış vatan toprakları da, diyeceklerdir.
Ve güncel olduğu için tüm bunları okuduktan sonra şimdi Gazze savaşına başka bir gözlükle
bakın lütfen! Bir vecizenin dediği gibi, vurup kırıyor, öldürüyorlar, sonra da masa başına
oturup bir şeyler imzalıyorlar ve bunun adına da “barış” diyorlar. Adamlar Gazze’de insan
bırakmadılar, taş üstünde taş bırakmadılar! Sen kiminle barış yapıyorsun? O barış
antlaşmasını hangi ellere imzalatacaksın? İmza atacak, barış elini uzatacak sağlam el mi kaldı,
okuyacak göz mü kaldı, düşünecek beyin mi kaldı? Hâlâ enkaz altında veya tünellerde etleri
çürüyen, yerden, gökten, yer altından üzerlerine kusulan mermilerle bedenleri delik deşik
olmuş cesetlerle mi? O insanların gözleri açık gitmiş, sen eli kanlı katille barışırlar mı hiç?
Semalarda insan karkaslarını yiyecek akbaba bile bırakmadınız!
Eğer mümkünse sonuca bağlayalım: Yahudilik belki de dünyada sayısal olarak en az inananı
olan bir dindir. Zira herkes Yahudi olamaz, seçerken kulüp zihniyeti ve prensipleri uygulanır.
Ama siyasi, politik, teolojik ve kültürel etki bakımından onun üstüne gelen bir başka din
yoktur. Hatta bu açıdan bakıldığında bir din midir, yoksa çok sofistike bir sistemin iç tüzüğü
müdür gözüyle bile bakılabilir. Ama burada sormak istediğimiz konu başkadır. Şimdi seçilmiş
kavim kuruntusuna kapılıp dünya ve insanlığa “goyyim” deyip yukardan bakan Yahudilerin
sakin kafayla oturup, acep beni niçin sevmiyorlar acaba, niye yetmiş iki millet arasında en
sevimsizi ben sayılıyorum, niye yapmacık sevgi ve saygıları olmadık düzenbazlık, hile, şantaj
ve parayla elde ediyorum, niye herkes Antisemitist kesiliyor, toplumlarda birikmiş kin ve
intikam duyguları o kadar yoğun ki, eğer bir anlığına bile şu “Antisemitist” baskı ve şantaj
silahını bir yana bıraksam, beni niçin bir kaşık suda boğacaklar, diye kara kara düşünmesi ve
yeniden tarih aynasına bakmasını öğrenmesi gerekir. Aslında sevilmediklerini kendileri de
bilmektedirler ve bunu dahi politik bir şantaj olarak kendi lehlerine manipüle etmektedirler.
Zaten kendisini tanrının “tercihli, seçilmiş kavmi, gözdesi” kabul eden bir insanı kim
sevebilir ki? Ama isteseler, üstün beceri, sonsuz olanakları ve zekalarıyla buna da bir çare
bulacaklarından eminim. Ama onlar için çözümsüzlük ve belirsizlik en ehven politik ve askeri
fırsatları yaratmaktadır.
Ve bizim söylememiz tabu olsa da, Mark Twain’in, herkesin istisnasız Yahudilerden nefret
ettiğini, tek hoşlandıkları yanlarının paraları olduğunu yazdığını da bir kenara yazın!
Hele hele ulema geçinen, İbrani bozması safsataları din zannedip dillerine pelesenk eden, ve
analitik düşünceden yoksun olan bizimkilerin oturup bin kat daha fazla düşünmeleri ve kafa
yormaları kaçınılmazdır. Kılı kırk yararcasına en yoğun düşünmeleri gereken husus, niye ben
böylesi militan, kana bulanmış bir dinin hurafelerinin peşine düşmüş gidiyor, niye kendime
gelip o netameli ölüm toprağını silkeleyip bir tarafa atamıyorum, nasıl oluyor da Filistin’de
insan haysiyet ve şerefine aykırı koşullar altında yaşayan zavallılara (bakın, kangren haline
gelen, anlamını yitirmiş ‘din kardeşi’ demiyorum!) yardım elimi uzatamıyorum, yoksa kutsal
denen o kitaplar benim beynimi yıkamış ve beni düşünen insan olmaktan, birey olmaktan
çıkarmışlar mı, şeklinde olmalıdır!
Not: Konu hakkında kaynaklarıyla birlikte daha fazla bilgi edinmek isteyenler, “Osmanlıdan
Günümüze Türkiye’de Oryantalist Güdümlü Eski Çağ Bilimleri, Araştırmaları. Tarih Yazımı,
Ölü Diller ve Arkeoloji. Perde Arkasında Döndürülen Dolaplar ve Gerçekler” (Bilgin Kültür
Sanat Yayınları, Ankara 2022) başlıklı kitabıma bakabilirler.
Son.
Ahmet Ünal
